เดิมทีซูอันก็ไม่ได้คิดจะให้หน่วยผลิตออกเงินสร้างบ้านให้ จึงบอกหวังเว่ยหัวว่า “คุณลุงหัวหน้าหน่วย เงินนี้ฉันออกเองค่ะ”
พอได้ยินซูอันพูดแบบนั้น หวังเว่ยหัวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ถ้าเด็กคนนี้คิดจะให้หน่วยผลิตช่วยสร้างบ้าน ของที่เธอเอามาให้เขาคงต้องคืนไปแล้ว
“ได้ ไม่มีปัญหา
ตอนนี้พวกเธอเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวที่ลงชนบท ทะเบียนบ้านก็ย้ายมาอยู่หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวของเราแล้ว ต่อจากนี้ก็ถือเป็นสมาชิกคนหนึ่งของหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถว
สมาชิกของที่นี่ทุกคนยื่นขอที่ดินสร้างบ้านได้
ในหน่วยผลิตยังมีที่ดินเหมาะ ๆ สำหรับสร้างบ้านอีกหลายแปลง พวกเธอเลือกกันเองได้เลยว่าอยากสร้างตรงไหน”
ระหว่างพูด หวังเว่ยหัวก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาให้ซูอันเลือกที่ดินด้วยตัวเอง
ซูอันดูที่ดินที่เลือกได้ ก่อนจะเลือกแปลงหนึ่งตรงตีนเขา ห่างจากใจกลางหน่วยผลิต
แถวนั้นไม่มีคนอยู่ เงียบสงบ ที่สำคัญคือสะดวกเวลาทำอาหารกินเอง
แต่พอหวังเว่ยหัวเห็นแปลงที่ซูอันเลือก เขาก็ขมวดคิ้ว “ปัญญาชนซู เธอแน่ใจนะว่าจะเลือกที่แปลงนี้สร้างบ้าน?
เธอเป็นผู้หญิง แถมยังเป็นปัญญาชนที่ลงชนบท ถ้าอยู่ไกลขนาดนั้นแล้วเกิดเจออันตรายขึ้นมาจะทำยังไง?
เลือกใกล้ใจกลางหน่อยดีกว่า ตรงแถวจุดพักปัญญาชนหนุ่มสาวน่าจะเหมาะที่สุด
แบบนั้นจะปลอดภัยกว่า แล้วยังช่วยให้พวกปัญญาชนที่ลงชนบทเหมือนกันดูแลกันได้ด้วย”