“ก็ใช่น่ะสิ ผู้หญิงบอบบางน่าทะนุถนอม แถมยังชอบแต่งตัวแบบนี้ ไม่เหมาะจะรับมาเป็นภรรยาหรอก ได้แต่ต้องประคบประหงมเหมือนบรรพบุรุษเท่านั้นแหละ”
“พูดไปพูดมา ปัญญาชนสาวซูยังดีที่สุด บ้านไหนได้แต่งกับปัญญาชนสาวซู ถือว่าโชคดีมีบุญเลย”
“……”
“……”
เสิ่นหรูอี้นั่งอยู่บนรถ เพิ่งสังเกตเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวในตอนนี้
เมื่อเห็นสถานที่ที่ตัวเองถูกส่งลงชนบท แววรังเกียจในดวงตาของเธอก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เดิมทีเธอคิดว่าตัวอำเภอชิงสุ่ยทรุดโทรมพอแล้ว แต่ที่หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวกลับแย่กว่าตัวอำเภอไปอีกขั้น
ทั้งหมู่บ้านแทบไม่มีบ้านอิฐมุงกระเบื้องสักกี่หลัง ส่วนใหญ่เป็นบ้านดินเก่าโทรมทั้งนั้น
ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่แบบนี้ไปตลอด ชีวิตจะต้องลำบากขนาดไหนกัน
เสิ่นหรูอี้ยังอยากจะบ่นต่อ แต่พอประสานสายตากับใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังของหวังเว่ยหัว เธอก็ไม่กล้าพูดมากอีก
หวังเว่ยหัวทำตามขั้นตอนเดียวกับตอนรับปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่น ๆ เขาพาปัญญาชนหน้าใหม่หลายคนไปยังที่ทำการหน่วยผลิต แล้วเบิกเสบียงให้พวกเขาล่วงหน้าส่วนหนึ่ง
พอเห็นว่าเป็นธัญพืชหยาบ เสิ่นหรูอี้ก็แสดงสีหน้ารังเกียจ “นี่มันอาหารสัตว์ทั้งนั้น คนจะกินได้ยังไง แมวหมาที่บ้านฉันยังไม่กินเลย”
คำพูดของเสิ่นหรูอี้ทำให้หวังเว่ยหัวโมโหขึ้นมาอีก “ชนบทของเรามีสภาพแค่นี้ จะเอาธัญพืชหยาบก็เอาไป ไม่เอาก็แล้วแต่
คนในชนบทของเรามีตั้งกี่คนที่ยังกินไม่อิ่ม พอมาที่นี่แล้วก็ไม่ใช่บ้านเธอ ไม่มีใครมีเงื่อนไขให้เลือกโน่นเลือกนี่หรอก”
หลังถูกหวังเว่ยหัวสวนกลับ เสิ่นหรูอี้ก็สงบปากสงบคำลงบ้าง “หัวหน้าหน่วยผลิต ฉันกินธัญพืชหยาบไม่ค่อยได้จริง ๆ พอจะหาธัญพืชละเอียดให้ได้ไหมคะ”