นอกจากนมผงแล้ว ซูอันยังให้ไก่ป่ากับป้าหงอีกหนึ่งตัว ไข่ไก่ป่าที่เก็บมาได้วันนี้ก็ยกให้นางทั้งหมด
เด็กขาดน้ำนม ผู้ใหญ่ก็ต้องบำรุงร่างกาย
ถ้าผู้ใหญ่ได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ ย่อมไม่มีน้ำนมให้ผลิต
หลังจากซูอันมอบไก่ป่ากับไข่ไก่ป่าให้แล้ว ก็ยังเอาน้ำตาลแดงมาให้อีกห่อหนึ่ง นมมอลต์สกัดหนึ่งกระป๋อง และเงินอีก 20 หยวน
ที่ให้เงินป้าหงก็เพราะอยากให้เธอไปซื้อธัญพืชจากหน่วยผลิตมาเอง
หน่วยผลิตขายธัญพืชโดยไม่ต้องใช้คูปอง เธอจึงไม่จำเป็นต้องเอาธัญพืชมาให้ แค่ให้เงินไปก็พอ
เมื่อเห็นซูอันเอาของมามากมายขนาดนี้มาให้ ป้าหงก็ซาบซึ้งจนไม่รู้จะพูดอะไร
เธอเกรงใจที่จะรับไว้ แต่ก็ยิ่งตัดใจปฏิเสธไม่ลง
ครอบครัวหงจะปล่อยให้สายเลือดขาดตอนไม่ได้!
ป้าหงตาแดงก่ำ รับของที่ซูอันยื่นให้มาไว้
“หนูจ๊ะ ป้าขอหน้าด้านรับไว้แล้วนะ ขอบใจหนูจริง ๆ บุญคุณครั้งนี้ครอบครัวหงจะจดจำไว้ในใจแน่นอน”
ซูอันรีบตบมือป้าหงเบา ๆ แล้วพูดว่า “ป้าคะ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ป้าให้ทองแท่งฉันมาตั้งแท่งหนึ่ง ฉันไม่ได้ขาดทุนสักหน่อย ของพวกนี้ก็ไม่ได้ให้เปล่า ๆ นะคะ
ถ้าคราวหน้าต้องการอะไรอีก ป้าค่อยมาหาฉันก็ได้ค่ะ”
ซูอันไม่ใช่แม่พระ ไม่ใช่ว่าใครมาหาก็จะยกของให้ฟรี ๆ
แค่ทองแท่งที่ป้าหงให้เธอมาก็มีมูลค่าสูงกว่าของที่เธอมอบให้เสียอีก
ครั้งนี้ซูอันช่วยป้าหง นอกจากจะได้ช่วยเหลือผู้อื่นแล้ว ตัวเธอเองก็ได้รับประโยชน์ด้วย
ถ้าคราวหน้าป้าหงมาหาเพื่อแลกของอีก ซูอันก็ยังทำกำไรต่อได้