เด็กสองคนเดินนำอยู่ข้างหน้า ซูอันตามอยู่ด้านหลัง
ระหว่างทาง ซูอันยังถามชื่อของเด็กทั้งสองคนด้วย
คนหนึ่งชื่อฉินหย่ง อีกคนชื่อเว่ยเจี๋ย
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่พัก
จะเรียกว่าที่พักก็ไม่เชิง เพราะที่นั่นไม่ใช่แม้แต่บ้าน เป็นเพียงเพิงเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ ตรงมุมกำแพง โดยใช้ไม้กับฟางมาทำเป็นที่กำบัง
“ที่พัก” แบบนี้กันลมกันฝนไม่ได้เลย ฤดูร้อนยังพอทน แต่ถ้าเป็นฤดูหนาวคงลำบากมาก
ซูอันมอง “ที่พัก” แบบนี้แล้วอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
แม้เมื่อก่อนชีวิตในตระกูลซูของเธอจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังดีกว่าเด็กเร่ร่อนมาก อย่างน้อยก็มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ไม่ต้องกลัวฝนสาดหรือลมพัด
“พี่สาว พวกเราอยู่ที่นี่ครับ” ฉินหย่งชี้ไปยังที่พักของตัวเองพลางบอกซูอัน
ในใจซูอันรู้สึกปนเปกันไปหมด แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอะไรออกมา
หลังจากทั้งสองคนพาซูอันมาถึงที่พักแล้ว ก็เรียกเพื่อนคนอื่น ๆ ให้มาด้วย “ทุกคนรีบมานี่เร็ว พวกเราเจอพี่สาวใจดี เธอซื้อของกินมาให้ รีบมากินกันเถอะ”
พอฉินหย่งพูดจบ เด็ก ๆ สิบกว่าคนก็พากันวิ่งกรูมาทางซูอัน
คนที่มาถึงเป็นคนสุดท้ายคือเด็กชายตัวโตคนหนึ่ง
เมื่อเทียบกับฉินหย่งแล้ว เด็กคนนี้ดูโตกว่ามาก น่าจะอายุราวสิบกว่าขวบ
แม้ตัวจะไม่ได้เตี้ย แต่ผอมจนเหมือนไม้เสียบลูกชิ้น
เด็กคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมกว่า สายตาที่มองซูอันเต็มไปด้วยความระแวดระวังและพินิจพิเคราะห์ ไม่ใสซื่อเหมือนฉินหย่งกับเว่ยเจี๋ย