บทที่ 79 ซูอันกลายเป็นไอดอลของลู่หว่านถิง
ซูอันพอใจกับคำตอบของเฉิงซือหยวนมาก ผู้ชายคนนี้ยังพอจะรู้เรื่องรู้ราวอยู่บ้าง
เห็นว่าไม่มีธุระอื่นแล้ว ซูอันก็ปั่นจักรยานกลับไป
เฉิงซือหยวนมองตามแผ่นหลังของซูอันที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
ที่จริงเขายังอยากคุยกับซูอันต่ออีกสักสองสามประโยค ไม่รู้ทำไม เวลาคุยกับเธอ เฉิงซือหยวนถึงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา
ซูอันไม่รู้ความคิดของเฉิงซือหยวน ปั่นจักรยานกลับไปยังหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถว ช่วงบ่ายเธอไม่ได้ขึ้นเขา แต่กลับห้องไปแปลต้นฉบับต่อ
ถ้าแปลให้ได้มากขึ้นในช่วงบ่าย งานตอนกลางคืนก็จะเบาลงหน่อย
ซุนซินซินเห็นซูอันกำลังแปลอยู่ จึงถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า “อันอัน งานแปลยังมีอีกไหม? ฉันรู้ภาษาอังกฤษนะ เก่งมากด้วย ถ้าฉันหางานแปลภาษาอังกฤษทำได้บ้างก็คงดี”
ซุนซินซินรู้สึกว่าชีวิตในหน่วยผลิตค่อนข้างสบาย ทุกวันทำงานเสร็จตอนเช้า ช่วงบ่ายก็แทบไม่มีอะไรให้ทำแล้ว
อ่านหนังสืออยู่ตลอดก็ชวนเบื่อ ซุนซินซินเลยคิดอยากหาอะไรอย่างอื่นทำบ้าง
ได้ยินว่าค่าจ้างงานแปลค่อนข้างดี ถ้ามีเวลาว่างแล้วหาเงินได้สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน
ซูอันเห็นซุนซินซินถามแบบนั้น จึงตอบว่า “ไว้ฉันไปถามที่อำเภอให้ ดูว่าจะรับงานแปลภาษาอังกฤษได้ไหม”
“ดีเลย” ซุนซินซินตอบอย่างดีใจ
ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่ทางนี้ พวกปัญญาชนที่เพิ่งมาถึงจุดพักปัญญาชนหนุ่มสาวก็จัดซื้อข้าวของจำเป็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เสิ่นหรูอี้ซื้อทั้งตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ให้ตัวเองด้วย จัดข้าวของใส่ไว้แล้วก็ล็อกกุญแจอย่างดี