ตอนนี้พวกปัญญาชนรุ่นเก่าไม่ยอมแบ่งเนื้อให้ หวังเจาเตี้ยนจึงได้แต่มองซูอันกับซุนซินซินกินเนื้ออย่างอิจฉาตาร้อน
เนื้อที่ทำไว้ตอนกลางคืนมีเยอะมาก แต่ถึงปริมาณจะมากแค่ไหน ซูอันก็กินจนเกลี้ยงอยู่ดี
กินอิ่มดื่มหนำแล้ว เธอก็ล้างหน้าล้างตาอย่างสบายใจ ก่อนขึ้นเตียงเข้านอน
เมื่อทุกคนหลับกันหมดแล้ว ซูอันก็เข้าไปในมิติ จัดการหมูป่าสองตัวจนเรียบร้อย
พรุ่งนี้เธอจะไปตลาดมืด แค่นำเนื้อที่จัดการเสร็จแล้วไปขายก็พอ
วันรุ่งขึ้น หลังจากทำงานเสร็จ ซูอันก็เอ่ยเรื่องที่จะไปอำเภอกับหัวหน้าหน่วยผลิต
หัวหน้าหน่วยผลิตไม่ได้ขัดข้องอะไร ซูอันทำงานของตัวเองเสร็จแล้ว เวลาที่เหลือจะจัดการอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของเธอ
คราวนี้ซูอันตั้งใจจะเอาของป่าที่ล่ามาได้บนเขาไปขายในตลาดมืดที่อำเภอ คงกลับมากินมื้อกลางวันไม่ทันแน่ จึงบอกซุนซินซินว่า “ซินซิน มื้อกลางวันไม่ต้องรอฉันนะ กินไปก่อนได้เลย ฉันอาจกลับมาตอนบ่าย”
ซุนซินซินพยักหน้า “ได้เลย อันอัน ฉันรู้แล้ว เธอไปอำเภอคนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอก มีแต่ฉันที่จัดการคนร้าย ไม่มีทางที่คนร้ายจะมาทำอะไรฉันได้”
ซุนซินซินรู้ฝีมือของซูอันดี จึงขานรับเบา ๆ
ซูอันออกจากหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวไปทันที
คราวนี้ไปอำเภอแล้ว เธอต้องหาจักรยานมาสักคันให้ได้
ต่อไปถ้าล่าสัตว์ได้อีก เธอคงต้องไปขายของที่อำเภอบ่อย ๆ ไม่มีจักรยานคงไม่สะดวก
แต่ซูอันไม่มีคูปองซื้อจักรยาน อีกทั้งจักรยานก็ราคาไม่ถูก หากรวมเงินกับคูปองแล้ว คงต้องเตรียมไว้สัก 200 หยวนถึงจะพอ