“คุณ...คุณ...” ชาร์ลีชี้หน้าซูอัน แทบจะโกรธจนอกแตกตาย
ผู้หญิงประเทศหัวกั๋วคนนี้ทำไมน่ารำคาญขนาดนี้
นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เขาเสียท่าให้ผู้หญิงมากถึงขนาดนี้
ชาร์ลีเห็นว่าแจ้งตำรวจไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมเสียเปรียบขนาดนี้ จึงพูดอย่างโมโหว่า “แจ้งตำรวจไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันบอกเธอไว้เลยนะ วันนี้ถ้าเธอไม่ขอโทษฉัน เครื่องจักรพวกนี้ฉันไม่มีทางซ่อมให้เด็ดขาด”
ซูอันรู้ว่าชาร์ลีกำลังคิดใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เธอ
เขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะบีบให้เธอยอมได้หรือไง
ซูอันกล่าวเยาะเย้ยว่า “คุณไม่ซ่อมก็ไม่เป็นไร ฉันซ่อมเองก็ได้ คุณคิดว่ามีแต่คนประเทศดีเท่านั้นที่ซ่อมเครื่องจักรเป็นหรือไง”
ล้อเล่นหรือไง ในศตวรรษที่ 21 ซูอันเคยเห็นเครื่องจักรแบบไหนมาบ้างล่ะ
เทียบกับเครื่องจักรในยุคหลังแล้ว เทคโนโลยีเครื่องจักรในยุคนี้ล้าหลังมากจริง ๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของซูอัน ชาร์ลีก็คิดว่าเธออวดดีเหลือเกิน
เป็นคนประเทศหัวกั๋ว แถมยังเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง จะซ่อมเครื่องจักรของประเทศดีได้ยังไง
ไม่ต้องพูดถึงคนประเทศหัวกั๋วเลย ต่อให้เป็นคนประเทศดีเอง หากไม่ได้เรียนหรือฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ ก็ยังไม่รู้วิธีซ่อมเครื่องจักรพวกนี้
ชาร์ลีมองซูอัน พลางอดทนกับความเจ็บปวดบนใบหน้าแล้วพูดว่า “เธอซ่อมเครื่องจักรของประเทศดีเราเป็นเหรอ
ยัยเด็กปากเก่ง พูดจาอวดดีจริง ๆ
ถ้าเธอซ่อมเป็น แล้วพวกเธอจะเชิญฉันมาซ่อมให้ไกลถึงนี่ทำไม”