เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: ฉันมีเฮกซ์สีรุ้งนับไม่ถ้วน!

ตอนที่ 30 โอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียว

6 นาที· 1.3K คำ

ลู่สิงหย่วนไม่ได้พูดอะไร

เขาคิดว่า ที่แท้ซอมบี้ตัวสุดท้ายก็คือชายแก่ผอมแห้งคนนั้นนี่เอง

ขอเพียงกำจัดมันได้ ภารกิจก็น่าจะสำเร็จใช่ไหม?

แล้วคำถามคือ ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่เริ่มภารกิจเลย เราสามารถจัดการชายแก่ผอมแห้งคนนั้นล่วงหน้าได้ไหม?

น่าจะได้อยู่นะ

เขาคิดอีกว่า น่าเสียดาย ถ้ากู้หว่านฉิงเคยมาที่สถานีนี้ก็คงดี เธอคงรู้ข้อมูลสำคัญนี้

"เขาหาวิธีไม่ได้ แต่ฉันมีวิธี!"

ซุนอี้ ใบหน้าที่เจ็บปวดเผยความดุร้ายออกมา!

เมื่อครู่ การโจมตีนั้น แม้จะเพียงเฉียดแผ่นหลังของเขาไป แต่ก็เจ็บปวดพอและอันตรายพอ!

เส้นเลือดดำที่เหมือนไส้เดือนปูดขึ้นมาทั่วหน้าผากของเขา แต่ในขณะนี้เขากลับอดทนไม่ส่งเสียงครวญครางได้ ก็ถือว่าเป็นคนเก่งทีเดียว!

"ประธานซุน!"

"ถ้ามีวิธีก็รีบพูดมาเลย!"

คำพูดของเขาดึงความสนใจของทุกคนกลับมาได้ในทันที

ผู้ควบคุมขบวนรถไฟชายสองคนรีบเอ่ยปาก!

"ใช่แล้ว! ตอนนี้เรากำลังคอขาดบาดตาย!"

ซุนอี้กัดฟันพูด:

"หนทางรอดเดียวคือกลับไปที่ขบวนรถ!"

"ตราบใดที่เราอดทนจนถึงเวลาที่รถไฟออกรถ พวกเราก็จะรอดชีวิต!"

"ไม่อย่างนั้น เราอยู่ที่นี่ก็มีแต่ความตาย!"

นี่……

สีหน้าของผู้ควบคุมขบวนรถไฟชายสองคนเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดมาก

นี่มันเรียกว่ามีวิธีงั้นหรือ?

ใครจะไม่รู้ว่ากลับไปที่ขบวนรถคือหนทางรอดเดียว

เพราะตอนนี้ห่างจากเวลา 11 นาฬิกาที่รถออก เหลือเวลาไม่มากแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป