หญิงสาวแว่นตากับผู้ควบคุมขบวนรถไฟชายอีกสองคนกำลังอยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นดีใจ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นสองนัดพร้อมกัน!
เห็นเพียงลู่สิงหย่วนกับซุนอี้ชักปืนยิงใส่กัน!
ทั้งคู่ยิงพร้อมกัน!
ลู่สิงหย่วนขยับกายวูบหนึ่งก็หลบเข้าห้องไป กระสุนนัดหนึ่งพุ่งชนกรอบประตู กระเด็นเป็นเศษเสี้ยนแตกกระจาย!
ส่วนซุนอี้นั้นเพราะบาดเจ็บหนัก จึงไม่มีทางหลบเลี่ยงได้
แต่ในจังหวะคับขันสุดขีดนั้นเอง ร่างของเขาก็พลันกลายเป็นเงารางๆ หายไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงอัญมณีที่แตกสลาย!
"บ้าเอ๊ย!?"
ทั้งสามคนต่างตกใจผวา
ตกใจ หวาดกลัว หวาดหวั่น พร้อมกับความงงงวยปนๆ กันไป!
มันใช่เรื่องแบบนี้หรอ?!
เพิ่งจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจลงได้ ก็หันมาลงไม้ลงมือกันเองเลยหรือ?
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน แต่ที่แน่ๆ คือทั้งคู่ต่างก็รวดเร็ว เด็ดขาด โหดเหี้ยมไม่แพ้กัน!
รออยู่ครู่หนึ่ง ลู่สิงหย่วนถึงได้ออกมาจากห้อง
ผู้ควบคุมขบวนรถไฟชายสองคนรีบรุมเข้าไปถามสารทุกข์สุกดิบด้วยความเป็นห่วง
"ท่านพี่ใหญ่ ไม่เป็นไรนะ?"
ลู่สิงหย่วนส่ายหน้า แล้วเดินไปยังจุดที่ซุนอี้หายไป
อัญมณีที่แตกสลายถูกเขาแตะเพียงนิดเดียวก็สลายกลายเป็นผุยผง หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
"น่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ไม่ธรรมดาบางอย่าง..."
ลู่สิงหย่วนครุ่นคิด
ไอ้หมอนี่ยังมีของซ่อนไว้อีก
ส่วนเมื่อกี้ใครเป็นคนลงมือก่อน เขาก็พูดไม่ชัดเหมือนกัน
เหมือนกับทั้งคู่ลงมือพร้อมกัน ราวกับมีกระแสจิตสื่อถึงกัน ต่างชักปืนยิงใส่กันอย่างพร้อมเพรียง