"กองทัพแดงเลือดหมู?"
"ใช่! นี่คือองค์กรที่มีผู้หญิงเป็นผู้นำ ข้างในเต็มไปด้วยเค้กก้อนน้อยหอมนุ่มละมุน นายอยากเข้าร่วมไหม?"
"ฉันไม่อยากหรอก"
ลู่สิงหย่วนกลอกตา
ฉันต้องคิดมากแค่ไหน ถึงจะเข้าไปหาความลำบากใส่ตัวในนั้น
แต่ที่ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจก็คือ แม้แต่กู้หว่านฉิงก็ไม่ได้เข้าร่วม
"รู้สึกว่ามันดูยุ่งยากน่ะ ฉันยังคิดว่าอยู่คนเดียวสบายใจกว่า"
"พวกนั้นให้นายรายงานพรสวรรค์ของตัวเอง?"
"ใช่"
"นายไม่รายงาน?"
"นายรู้ได้ยังไง?"
"พรสวรรค์ของนายต้องเทพมากแน่ ๆ ใช่ไหม? ถ้าเป็นพรสวรรค์ธรรมดาทั่วไป คงวิ่งไปเกาะกลุ่มพึ่งพากันนานแล้ว"
"......ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอนอนก่อนแล้วกัน"
วันรุ่งขึ้น
เก้าโมงเช้า
ลู่สิงหย่วนกินกล้วยติดต่อกันสามลูก เรอออกมาดังเอิ้ก
ของอย่างกล้วยเก็บได้ไม่นานเท่าแอปเปิ้ล ต้องให้ความสำคัญกับการย่อยกล้วยให้หมดก่อน
ในช่องแชท
ผ่านการบ่มเพาะมาหนึ่งคืนเต็ม ๆ กองกำลังแต่ละฝ่ายเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ในนั้นแข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยคือสมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันที่ก่อตั้งขึ้นก่อนใคร
ผู้ควบคุมขบวนรถไฟซุนอี้: "หลังจากความพยายามอย่างไม่ลดละของพวกเรา สมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันมีสมาชิกแปดคนแล้ว ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมขบวนรถไฟระดับสอง! ผมคิดว่านี่เพียงพอที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของพวกเราแล้ว ดังนั้น ผู้ควบคุมขบวนรถไฟที่ต้องการเข้าร่วมกับพวกเรา รีบฉวยโอกาสนะครับ เวลาไม่เคยคอยใคร ก้าวช้าไปหนึ่งก้าวก็จะช้าไปทุกก้าว!"