พอแน่ใจแล้วว่าต้นเสียงมาจากทางเดินใต้ดินที่ถูกปิดตายด้วยแผ่นศิลาตรงหน้า หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลู่สิงหย่วนก็ตัดสินใจเดินเข้าไป
กว่าจะเจอชานชาลาสีเขียวแบบเดี่ยวได้แท้ ๆ แต่กลับได้แค่เศษเหล็กเก่า ๆ ข้างนอกเนี่ยนะ ใครจะทนไหว?
ถ้าข้างล่างมีอันตรายจริง ๆ ก็เชื่อว่าปืนในมือน่าจะจัดการได้
ต่อให้เกิดเรื่องร้ายแรงสุด—คือตัวเขาเองบาดเจ็บ เขาก็ยังมีเซรุ่มซอมบี้เป็นไพ่ตายไว้เอาชีวิตรอด
แต่ถ้ามันไม่ใช่สัตว์ประหลาดจำพวกซอมบี้ขึ้นมาละก็…ก็ถือซะว่าไม่ได้พูด
ในเมื่อเป็นร่างกายที่ผ่านการเสริมด้วยยีนเสริมพลัง มีพละกำลังมหาศาล แผ่นศิลาจึงถูกเคลื่อนออกได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้นกลิ่นคาวคละคลุ้งก็โชยขึ้นมาจากทางเดินใต้ดิน
รอให้กลิ่นจางลงพอควร ลู่สิงหย่วนจึงค่อย ๆ เดินตามบันไดลงไป
ใต้ดินมีชั้นเดียว สลัวมาก ไร้แสงไฟ พื้นที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ราว ๆ ยี่สิบตารางเมตร เต็มไปด้วยฝุ่นและกองเครื่องมือสารพัดที่ใช้สำหรับเลี้ยงสุนัข
สายตาของลู่สิงหย่วนกวาดไปหยุดที่กรงสุนัขซึ่งใส่กุญแจล็อกไว้อย่างรวดเร็ว ข้างในมีสุนัขอยู่ตัวหนึ่ง ไม่ใช่สุนัขซอมบี้ ทว่าเป็นสุนัขพันธุ์พื้นเมืองสีเหลืองที่พบเห็นได้ทั่วไป
สุนัขตัวนี้ถูกขังอยู่ในกรงมาไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว มันแก่หงำเหงือก ผอมโซจนเห็นซี่โครง ดวงตาก็ขุ่นมัวไร้ประกาย