เติ้งเจียเจียกางร่มคันเล็ก ๆ ยืนตระหง่านท่ามกลางม่านฝน
ฝนยังคงสาดเปียกใบหน้าของนาง เส้นผมสองสามเส้นติดอยู่บนใบหน้า กลับเสริมให้หญิงสาวมีเสน่ห์อันหม่นเศร้า
หวังจื้อมองจนตาค้าง
"เจียเจีย เธอสวยจริง ๆ..."
ไม่ถึงชั่วครู่ สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดราวกับถูกแม่เหล็ก ให้จ้องเขม็งไปยังผิวกายที่ขาวเนียนดุจไขมันหยกบริเวณทรวงอกของนางโดยไม่รู้ตัว
เสื้อเชิ้ตถูกความร้อนกายประคองแนบชิดกับผิว เปียกชื้นเผยให้เห็นเรือนร่างอันคลุมเครือ ทะลุผ่านออกมาเป็นสีชมพูอ่อน ๆ อย่างไม่รู้ตัว ลูกกระเดือกของเขากลืนลงไปอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับมีกลิ่นหอมลอยอบอวล กระชากดวงวิญญาณให้สั่นสะเทือน
เขาตัดสินใจเด็ดขาด ทำการตัดสินใจอันกล้าหาญอย่างหนึ่ง
"เจียเจีย เธอก็เห็นแล้ว พลังที่เขามีก็แค่อาศัยปืนในมือเท่านั้นแหละ!"
"ถ้าไม่มีปืนกระบอกนี้ เขาจะเป็นอะไร?"
"เขาไม่ได้เป็นอะไรเลยสักอย่าง!"
"ถ้าฉันแย่งปืนนั้นมาให้เธอ เธอจะยอมให้ฉันมีโอกาสได้อยู่กับเธอไหม?"
เขาจ้องมองสายตาของเติ้งเจียเจียตรง ๆ
"ฉันมองออก เธออยากได้ปืนที่มีพลังมหาศาลนั้นมาก!"
เติ้งเจียเจียจิตใจสั่นสะเทือน สายตากลับเลี่ยงหลบอย่างไม่รู้ตัว
"นายพูดบ้าอะไร!"
"นั่นเป็นสมบัติที่เทียบได้กับชีวิตของเขา ฉันจะไปมีความคิดอยากได้สมบัติของคนอื่นได้ยังไง?"
"นายดูถูกฉันเกินไปแล้ว!"
เว้นจังหวะหนึ่ง นางก็พึมพำเสียงเบา ๆ