ตรงหน้าของเติ้งเจียเจียมีหีบสมบัติที่เปล่งประกายแสงสีเงินอยู่หนึ่งใบ
หีบสมบัติใบนี้ปรากฏขึ้นพร้อมกับซอมบี้พลังจิตตัวเมื่อครู่นี้ มันซ่อนอยู่ในตู้รถไฟที่หล่นลงมา
เติ้งเจียเจียคิดว่าความสนใจทั้งหมดของลู่สิงหย่วนมุ่งไปที่ซอมบี้ระดับสามตัวนั้น จนไม่ทันสังเกตเห็นหีบสมบัติระดับสามใบนี้ จึงคิดจะฉวยโอกาสตอนน้ำขุ่น ๆ
แต่ไม่คิดไม่ถึงว่าลู่สิงหย่วนรู้ทุกอย่างมานานแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในกำมือของเขา
จะมาเล่นลิ้นต่อหน้าเขางั้นเหรอ?
คิดสั้นเกินไปแล้ว
เก็บหีบสมบัติไว้เรียบร้อย ลู่สิงหย่วนไม่หันหลังกลับ รีบไล่ตามซอมบี้ระดับสามตัวนั้นไป ทิ้งให้เติ้งเจียเจียและหวังจื้อยืนอยู่กลางสายฝน
ลมกระโชกแรงพัดมา ทำให้เติ้งเจียเจียเริ่มรู้สึกตัว
ความเจ็บปวดที่แขนราวกับน้ำทะเลซัดเข้าหาสมอง ทำให้เธอกรีดร้องอย่างสุดสยอง
"อ๊า——!"
เจ็บ!
เจ็บจนแทบขาดใจ!
ไอ้หมอนี่...เป็นปีศาจชัด ๆ!
โหดร้ายเกินไป!
โหดเหี้ยมเกินไป!
ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรเลย เขาจะตัดแขนตัวเองทิ้ง ไร้มนุษยธรรมจริง ๆ!
ฝนตกใส่ตัวเธอจนเปียกโชก ความหนาวเย็นแทบชะล้างกระดูก
หวังจื้อที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอามือป้องศีรษะเธอไว้กันฝน
แต่ความอ่อนโยนมักถูกทำร้ายโดยไร้ความปรานี เติ้งเจียเจียตบมือเขาออกไป
"ไปให้พ้น!"
"แกก็เป็นพวกไม่มีประโยชน์!"
"ถ้าแกมีประโยชน์จริงจะปล่อยให้ฉันโดนเขารังแกต่อหน้าต่อตาแบบนี้เหรอ!"
พูดจบเธอก็วิ่งฝ่าสายฝนไป
หวังจื้อเห็นชัดเจนว่าบนใบหน้าเธอมีทั้งน้ำฝนและน้ำตาอันร้อนแรง!