ลู่สิงหย่วนไม่ได้ตอบ แต่กลับถามถึงอาการของกู้หว่านฉิงแทน
“เป็นยังไงบ้าง? ดีขึ้นหรือยัง? ตอนนี้ความชื้นอยู่ระดับไหนแล้ว?”
กู้หว่านฉิง: “ยังเป็นความชื้นระดับ 2 อยู่ ชานชาลาที่ถึงวันนี้ฉันไม่ได้ลงไป นอนอยู่บนเตียงทั้งวัน รู้สึกดีขึ้นหน่อย”
เธอถือว่าโชคดีพอตัวแล้ว ชานชาลาที่ถึงเป็นชานชาลาสีขาวเดี่ยว ๆ ไม่ได้เจออันตรายอะไร เลยได้นอนพักผ่อนบนเตียงอย่างสบาย ๆ ไปหนึ่งชั่วโมง
“เอาผ้าห่มมาสิ ฉันทำให้แห้งให้”
ลู่สิงหย่วน: “แล้วเธอจะเปลี่ยนกางเกงในไหม? กางเกงในของเธอแห้งแล้วนะ”
จากนั้น เขาก็เปิดหน้าต่างแชทของไช่ไช่
อีกฝ่ายส่งข้อความส่วนตัวมาถามหาเขาตั้งนานแล้วว่าเป็นอะไรไหม
ลู่สิงหย่วนตอบกลับสั้น ๆ สองประโยค แล้วก็ส่งเห็ดรสเลิศหนึ่งหน่วยไปให้
“ช่วยทำซุปเห็ดให้หน่อย ทำอร่อย ๆ เลย”
ซุปเห็ดหอมกรุ่นถูกทำเสร็จอย่างรวดเร็ว ลู่สิงหย่วนดมดูหนึ่งที เออ หอมสุด ๆ ไปเลย
“มา ๆ รีบดื่มซุปเห็ดเข้าไป จะได้อุ่นท้อง”
กู้หว่านฉิงรับไป ดื่มหมดอย่างรวดเร็ว แล้วส่งข้อความกลับมา:
“นี่ต้องเป็นผู้หญิงลายเสือดาวไม่ธรรมดานั่นทำแน่ ๆ”
มุกนี้จะไม่จบสักทีใช่ไหม?
ลู่สิงหย่วนทั้งโมโหทั้งขำ
ร่างกายแย่ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ลืมที่จะพูดจาเย้าอีก
แล้วจะให้เขารู้ได้ยังไงว่าไช่ไช่ใส่ลายเสือดาวหรือเปล่า เขาไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ
จริง ๆ แล้วคิด ๆ ดู การที่นินทาเขาแบบนี้ลับหลัง ก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่