“เอาหีบสมบัติที่เป็นของฉันคืนมา เดี๋ยวนี้เลย! ไม่งั้นจะต้องเจอกับผลลัพธ์ที่ร้ายแรงมาก!!!”
ถ้อยคำของซุนอี้เต็มไปด้วยคำข่มขู่และคำเตือน
ไม่แปลกที่เขาจะคลุ้มคลั่งขนาดนี้ ยังไงนั่นก็คือหีบสมบัติระดับสาม หีบสมบัติระดับสามนะ!
ตลอดทางที่ผ่านมา เขาไม่เคยเจอหีบสมบัติระดับสามเลย พอได้เจอสักที ก็ดันถูกลู่สิงหย่วนแย่งไป!
นั่นมันผลไม้จากการที่ตัวเองสังหารซอมบี้อย่างยากลำบาก แล้วนายมีสิทธิ์อะไร!
ถ้าเป็นเวลาปกติ ลู่สิงหย่วนคงขี้เกียจตอบ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าจำเป็นทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดสักหน่อย
“เสียใจด้วยนะ หีบสมบัติของนายฉันใช้ไปแล้ว”
“ถ้าข้างในเป็นแค่ไอเทมธรรมดา ๆ ฉันคงคืนให้นายไปแล้ว แต่ไอเทมนี้มันสุดยอดเกินไป ฉันอดใจไม่ไหว เลยใช้มันไปซะเลย”
ตู้ม!
สมองของซุนอี้ระเบิดขึ้นมาทันที
ไอเทมที่สุดยอดมาก???
อดใจไม่ไหวใช้มันไป???
แกมันไอ้สารเลว นั่นมันของฉัน! แกมีสิทธิ์อะไร? แกมีสิทธิ์อะไร!!!
อารมณ์ของเขาหลุดการควบคุมยิ่งขึ้น เขาทุบประตูรถไฟอย่างแรงและต่อเนื่อง เพื่อระบายความโกรธในใจ
“ฉันจะกินแก ให้ตายเถอะ กินแกสด ๆ! ไอ้ลูกครึ่ง ไอ้เด็กไม่มีแม่เลี้ยง!”
ในแววตาของเขา ยังปรากฏสีแดงก่ำประหลาดออกมา!
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงได้สังเกตเห็นข้อความส่วนตัวอีกข้อความหนึ่ง เป็นข้อความจากพานเวยประธานสมาคมของพวกเขาที่ส่งมา:
“ผลของเซรุ่มซอมบี้ขั้นต้นเป็นยังไงบ้าง?”