ฟังเสียงฝนปรอยๆ นอกหน้าต่าง ลู่สิงหย่วนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว หลับยาวจนตื่นอีกทีก็เกือบแปดโมงเช้าของวันถัดไป
"ฟังไม่ผิดหรอก วันฝนตกนี่นอนหลับสบายที่สุดเลยแหละ"
เดินมาที่หน้ากระจกรถ มองออกไปยังโลกภายนอก ท้องฟ้าค่อนข้างมืดครึ้ม โลกราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ ฝนเม็ดเล็กๆ ไม่ได้ตกหนักอะไรนัก แต่ตกไม่หยุดไม่หย่อน
ระหว่างกินอาหารเช้า ลู่สิงหย่วนก็เข้าไปดูช่องแชท
ผู้ควบคุมขบวนรถไฟหลายคนต่างบ่นว่าฝนนี้น่ารำคาญจริง
"จะตกไม่เลิกเลยใช่ไหม?"
"เข้าฤดูฝนพรำแล้ว อุณหภูมิก็ลดลงไปไม่น้อยเลย"
"ฉันก็รู้สึกหนาวๆ เหมือนกัน"
ลู่สิงหย่วนรู้สึกไม่ค่อยชัดเจนนัก คงเป็นเพราะกินเซรุ่มเสริมยีนขั้นพื้นฐานเข้าไปนั่นแหละ
เลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ เขาก็เห็นข้อความขอความช่วยเหลือของผู้ควบคุมขบวนรถไฟผู้โชคร้ายที่เมื่อวานบอกว่าตัวเองไม่มีแม้แต่ที่หลบฝน:
12:21 น.: "ให้ตายเถอะ! ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ! ฉันเปียกโชกไปทั้งตัวเลย!"
01:03 น.: "หนาวมาก! ฉันรู้สึกว่าจะถูกแช่แข็งตายอยู่แล้ว มีใครใจดีช่วยฉันหน่อยได้ไหม?"
02:11 น.: "ไม่ไหวแล้ว ฉันจะไม่ไหวจริงๆ แล้ว... รู้สึกทั้งตัวไม่ปกติเลย หนาว หิว ฝนก็ตกหนัก ได้โปรดเถอะ ช่วยฉันที ได้โปรดจริงๆ อย่าปล่อยฉันไว้แบบนี้ อย่าปล่อยให้ฉันตายต่อหน้าต่อตา..."
ผ่านไปนานอีกครั้ง จนถึง 04:01 น.
"ช่วย... ฉันที..."
หลังจากนั้นก็ไม่เห็นข้อความของเขาอีกเลย