“ไช่ไช่อยู่ไหม?”
หลังจากจบการสนทนากับกู้หว่านฉิง ลู่สิงหย่วนก็รีบติดต่อหญิงสาวอีกคนทันที
เขาเอามือลูบคาง รู้สึกประหลาดใจว่าทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพลย์บอย?
“อยู่ค่ะ ท่านลู่มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?”
“ฉันมีถังแก๊สอยู่หนึ่งถัง เธอต้องการไหม?”
แน่นอนว่าถังแก๊สก็หยิบติดมือมาจากบ้านกู้หว่านฉิงนั่นแหละ
มันหนักพอสมควร น่าจะยังเต็มอยู่ ใช้ไปได้อีกสักพัก
ลู่สิงหย่วนคิดว่า ถ้ามีถังแก๊สแล้ว ไช่ไช่น่าจะทำอาหารได้สะดวกขึ้นมาก
“ดีมากเลย ฉันกำลังกลุ้มใจที่ฟืนชื้นจุดไม่ติดอยู่พอดี”
ของที่ถูกส่งแลกเปลี่ยนไปด้วยกันยังมีข้าวสารกับไส้กรอกจีนอีก
ไช่ไช่บอกว่าจะทำข้าวผัดไส้กรอกแสนอร่อยให้เขา
ลู่สิงหย่วนไม่มีทางลืมกู้หว่านฉิงอยู่แล้ว “สำหรับสองคนนะ ใส่ต้นหอมทั้งสองจาน จานนึงเผ็ดน้อย อีกจานเผ็ดกลาง”
ของที่ส่งไปมีปริมาณถึงสามคน จะให้ไช่ไช่ทำให้ฟรี ๆ ได้ยังไง? ลู่สิงหย่วนไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้น
“สำหรับสองคน?”
“ใช่ ฉันมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง”
“อืม... คงเป็นผู้หญิงใช่ไหม”
“เรื่องของสังคมอย่าถามมาก”
“อ้อ”
ไม่นาน ไช่ไช่ก็ทำข้าวผัดไส้กรอกเสร็จ
เมล็ดข้าวเรียงตัวสวย ไส้กรอกสีแดงชุ่มฉ่ำ หัวหอมซอยสีเขียวประปราย มองแล้วน่ากินมาก
“เยี่ยม”
ลู่สิงหย่วนชื่นชมคนที่ทำอาหารเก่งจากใจจริง
วัตถุดิบเหมือนกัน ทำไมพอลงมือเองถึงกลายเป็นอาหารพิฆาตได้ล่ะ?