กู้หว่านฉิง: “ของในบ้านฉันคงไม่ถูกนายขนไปจนเกลี้ยงหมดแล้วใช่ไหม?”
ลู่สิงหย่วน: “ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก”
พูดจบ เขาก็เปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนขึ้นมาทันที และส่งเสื้อผ้าของกู้หว่านฉิงทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นชุดชั้นใน กางเกงใน ถุงเท้า อะไรพวกนั้น ส่งกลับไปให้ทั้งหมด
ปฏิกิริยาของกู้หว่านฉิงก็เหมือนกับที่ลู่สิงหย่วนคาดไว้เป๊ะ
“ว้าว!”
“บ้าเอ๊ย!”
“นายเก่งเกินไปแล้วว่ะ!”
พูดได้เต็มปากว่า คุณค่าทางอารมณ์นี้จัดเต็มจริง ๆ
ลู่สิงหย่วนอารมณ์ดีสุด ๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ตัวเองทำมานั้นไม่ได้ไร้ความหมายอีกต่อไป
“ยังไงก็มีกางเกงในลายสตรอว์เบอร์รีตัวโปรดของฉันด้วย โฮ้ ๆ ๆ ซาบซึ้งมาก ฉันคิดแล้วว่าจะไม่ได้เจอมันอีกแล้วซะอีก”
กู้หว่านฉิงเล่าความลับให้ลู่สิงหย่วนฟังอย่างออกรส: “กางเกงในตัวนี้ เป็นตัวที่ใส่สบายที่สุดในบรรดากางเกงในทั้งหมดของฉันเลย”
“งานดี วัสดุก็แน่นหนา ตอนนายสัมผัสมัน ไม่รู้สึกว่ามันนุ่ม ๆ หรอกเหรอ?”
เหรอ?
ลู่สิงหย่วนเอามือลูบคาง
จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ให้ตายเถอะ เสี่ยงจริง ๆ ไอ้คนนี้มันทดสอบฉันอยู่!
“ขอโทษที ฉันไม่ได้สัมผัสมัน”
กู้หว่านฉิง: “ไม่ได้สัมผัสจริง ๆ งั้นเหรอ ไม่ได้ทำอะไรไม่สมควรกับกางเกงในของฉันจริง ๆ น่ะ?”
แม่นายเอ๊ย ฉันเป็นคนตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าแบบนั้นได้ยังไง
“เออ ได้ ฉันเชื่อนายก็ได้”
กู้หว่านฉิงพูดต่อ: “แต่ยังไงกางเกงในลายสตรอว์เบอร์รีตัวนี้ก็เป็นตัวโปรดของฉันจริง ๆ นะ ฉันไม่ได้โกหกนาย”