“แหะ ๆ น้ำสองร้อยมิลลิลิตรก็จะเอาหนี้น้ำใจคนอื่นเนี่ยนะ คิดแผนได้ล้ำไปหน่อยรึเปล่า!”
“ฉันให้สองร้อยห้าสิบมิลลิลิตร หรือขนมปังหนึ่งร้อยห้าสิบกรัม แลกเหรียญรถไฟหนึ่งเหรียญ!”
“ฉันให้สามร้อยมิลลิลิตรได้ ถึงจะไม่มีทรัพยากรอาหาร แต่น้ำน่ะสำคัญกว่าอาหารอีกนะ!”
จริง ๆ แล้ว ไม่ต้องรอให้ลู่สิงหย่วนทันได้แทรกแซง ก็มีผู้ควบคุมขบวนคนอื่นอดใจไม่ไหว ลงสนามแย่งประมูลเหรียญรถไฟแล้ว
เห็นราคาที่พวกเขาเสนอมาแพงขึ้นเรื่อย ๆ พวกผู้ควบคุมขบวนคนอื่นก็ตาแดงก่ำกันหมด
“เหรียญรถไฟนี่มันมีค่ามากเกินไปแล้ว!”
“ถ้าตัวเองมีสักเหรียญหนึ่งจะดีขนาดไหน!”
ลู่สิงหย่วนก็ลงมือเหมือนกัน
และปิดดีลลงได้ทันที
ของที่ยื่นเสนอคือ: โคล่า 100 มิลลิลิตร พ่วงด้วยน้ำแร่ 200 มิลลิลิตร แลกเหรียญรถไฟหนึ่งเหรียญ!
ช่องแชทก็ระอุขึ้นทันที
“โคล่า?! ฉันตาฝาดรึเปล่า ในมือเขามีโคล่าจริง ๆ หรือ???”
“เชี่ย! ฉันน้ำสักอึกยังไม่ได้ดื่มเลย แต่นี่เขาหาโคล่ามาจนได้เนี่ยนะ?”
“โชคของหมอนี่จะดีเกินไปหน่อยไหม! สองสถานีที่เขาเจอ คงไม่ใช่ไม่มีอันตรายเลยสักนิดกระมัง?”
หลี่หยาง: “แลก! ฉันแลกกับนาย! แต่ฉันจะเอาทั้งหมดเป็นโคล่า ไม่เอาน้ำแร่! เหรียญรถไฟสองเหรียญ แลกโคล่าหนึ่งกระป๋องที่ยังไม่เปิดของนายดีไหม? ก่อนตายยังได้ดื่มโคล่าอีกสักอึก ก็ถือว่าไม่เสียใจแล้ว!”
โคล่าอาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ แต่มันก็หยุดเขาไม่ได้หรอกที่เขาติดรสชาตินี้จริง ๆ