"ไอดอล ฉันขอร่วมร่มด้วยคนได้ไหม? อย่าเข้ามาใกล้เกินไปเหรอ? เอ่อเอ่อ ก็ได้"
"ไอดอล คุณไม่รู้สึกว่าสวนสนุกตรงหน้ามันดูน่าขนลุกหน่อยเหรอ? มันแฟชั่นตรงไหน? ทรุดโทรมไปหมด ดูเหมือนสวนสนุกผีสิงมากกว่า"
"ไอดอล คุณดูนั่นสิ... เหมือนมีคนเดินมาหาเรา เงียบเหรอ? เอ่อ... ก็ได้"
สวนสนุกเบื้องหน้าปกคลุมไปด้วยโทนสีเทาหม่น สื่อถึงความรู้สึกน่าขนลุกและชวนให้ขนหัวลุก
มันดูเก่าแก่พอสมควร สิ่งอำนวยความสะดวกภายในล้วนผุพังไปตามกาลเวลา
มีเพียงชิงช้าสวรรค์เท่านั้นที่ยังคงหมุนวนอย่างยากลำบากพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เพียงแต่ตู้โดยสารที่ห้อยอยู่ด้านล่าง เหลืออยู่เพียงไม่กี่ตู้ และก็ผุพังไปนานแล้ว
บริเวณทางเข้าสวนสนุกยังมีป้ายขึ้นสนิมแขวนอยู่ บนนั้นเขียนไว้ห้าตัวอักษรโต ๆ ว่า: สวนสนุกสุดแฟชั่น
แต่ลู่สิงหย่วนกลับคิดว่า น่าจะอ่านกลับหลังแทนถึงจะเหมาะกว่า เรียกว่า: สวนสนุกซอมบี้
ร่างที่เติ้งเจียเจียพูดถึงนั้นไม่ใช่อย่างอื่น มันคือซอมบี้!
จำนวนของมันค่อนข้างมาก เพียงชั่วครู่เดียวก็รวมตัวกันได้ห้าสิบหกสิบตัว
ผิวสีเทาหม่น เน่าเปื่อยเป็นแผล แผลฉกรรจ์เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน หนองไหลเอื่อย ตัวหนอนไต่อยู่ยั่วยุ
แววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึกชวนให้ขนลุก ปากอ้ากว้างราวกับแหว่งถึงโคนหู เขี้ยวงอกออกมา เผยให้เห็นเลือดเต็มปาก
การเคลื่อนไหวของพวกมันแข็งทื่อและเชื่องช้า สื่อถึงความบิดเบี้ยวอันประหลาด