ฉินซือหยางขังชายหนุ่มร่างผอมไว้เรียบร้อย จากนั้นก็จุดไม้ชื้นที่หน้าห้องเก็บของ ใช้ควันรมอยู่นานเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีกลิ่นหลงเหลือ ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้ากลับมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ถอนหายใจยาว ๆ
ในที่สุดก็ได้มาตรการตอบโต้ที่รอยีเหลียนพูดถึงมา อย่างน้อยก็วางใจได้บ้างแล้ว
หวังเตอฟาพอเห็นฉินซือหยางก็ได้แต่บ่นในใจ
เขาบอกกับลูกค้าในอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ว่าตัวเองมีธุระต้องจัดการ แล้วก็ออกมาข้างนอกอีกครั้ง
"พี่เถ้าแก่ วันนี้เป็นอะไรอีกหรือเปล่า"
"ผมจะใช้คอมพิวเตอร์ในห้องเก็บของของนายหน่อย"
หวังเตอฟาถอนหายใจ: "กุญแจก็อยู่กับคุณ คุณอยากใช้ก็ใช้เลย"
"ไม่ เน็ตเป็นของนาย ห้องเก็บของก็เป็นของนาย เวลาผมจะใช้ ผมต้องบอกนายก่อน เพื่อไม่ให้สร้างความลำบากใจให้นาย"
หวังเตอฟายิ้มแบบส่ง ๆ: "คุณนี่สุภาพใช้ได้เลยนะ"
ฉินซือหยางหยิบเหรียญเงินออกมาจากกระเป๋าสองเหรียญ วางลงในมือของหวังเตอฟา: "คืนเงินนาย พร้อมดอกเบี้ย"
เหรียญหนึ่งเป็นของฉินซือหยางเอง อีกเหรียญหนึ่งเก็บมาจากเป้ของชายหนุ่มร่างผอม
เขามอบเหรียญเงินทั้งสองให้หวังเตอฟา ซึ่งถือว่าได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
ส่วนหวังเตอฟานั้นมองเหรียญเงินทั้งสองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
ฉินซือหยางตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วก็เดินไปทางห้องเก็บของ
หวังเตอฟามองเงาร่างของฉินซือหยางหายลับไปหลังประตูห้องเก็บของ ถึงจะตั้งสติได้
เขาใช้ฟันกัดเหรียญเงินทั้งสองดู พบว่าเป็นของแท้แน่นอน ฉินซือหยางไม่ได้หลอกเขา