ฉินซือหยางไม่ถนัดการสอบสวน
หากเทียบกับการสอบสวน เขาถนัดการฆ่าคนมากกว่า
"น่าเสียดาย การฆ่าคนไม่สามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้"
เขานั่งอยู่บนตอไม้ มองดูชายหนุ่มผ่ายผอมที่ถูกเชือกป่านแขวนอยู่ตรงหน้า รู้สึกเหนื่อยใจไม่น้อย
"ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องยุ่งยาก ตอนนี้กลับพบว่า การฆ่าคนไม่ได้กลับยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมซะอีก"
เพื่อหาสถานที่เงียบสงบอย่างแท้จริง ฉินซือหยางจึงแบกร่างชายหนุ่มผ่ายผอมที่เหมือนศพไร้วิญญาณไว้บนหลัง วิ่งวุ่นไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ จนในที่สุดก็พบลานบ้านร้างที่ไม่มีคนดูแลแห่งหนึ่ง
[ขโมย] ผู้มีความสามารถคลาส การใช้สกิลจำเป็นต้องอาศัยมือทั้งสองของตัวเองในการหยิบสิ่งของ ดังนั้นก่อนที่ชายหนุ่มผ่ายผอมจะตื่นขึ้น ฉินซือหยางจึงค่อยๆ มัดนิ้วมือทั้งสองข้างของเขาเข้าด้วยกันอย่างประณีต จากนั้นก็รัดฝ่ามือทั้งสองข้างให้แน่น แล้วสุดท้ายก็มัดแขนของเขาไว้ ก่อนจะแขวนเขาขึ้นบนต้นไม้โบราณที่แห้งตายไปแล้วแต่ยังไม่หักร่วง
"วันสิ้นโลกมาได้สิบปี ต้นไม้ต้นนี้ถึงจะตายแต่ก็ยังไม่ล้ม ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ"
ฉินซือหยางมองดูชายหนุ่มผ่ายผอมที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ รู้สึกพอใจในใจอย่างมาก
เขายังไปเตรียมเครื่องมืออย่างค้อน ตะปู และอื่นๆ ไว้ในห้องเก็บของร้างใกล้ๆ เพื่อใช้ประกอบการสอบสวน
ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเรื่องการสอบสวนจะไม่มีทางพลาดแล้ว เหลือเพียงรอให้ชายหนุ่มผ่ายผอมตื่นขึ้นมาก็เป็นอันเสร็จ
ทว่า ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป ชายหนุ่มผ่ายผอมยังคงเอียงคอเหมือนคนตาย ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมา