ฉินซือหยางกลับมา อาบน้ำเย็นแล้วก็เข้านอน
เช้าตรู่วันต่อมา เขากินข้าวที่เหลือแล้วก็รีบออกจากบ้าน
“วันศุกร์เพื่อไปหาคนที่ทางออกเขตปลอดภัย 38324 เลยไม่ได้ไปโรงเรียน ก็เลยไม่ได้ตักข้าวจากโรงอาหารกลับบ้าน วันหยุดสุดสัปดาห์นี้จะกินอะไรดี คิดแล้วปวดหัว”
แต่เรื่องกิน เขาไม่ได้กังวลมากนัก
ยังไงซะในกระเป๋าก็ยังมีเหรียญทองแดงเหลืออยู่บ้าง
เหรียญทองแดงของพวกนักโจรกรรมสามคนนั้นในตรอก เขายังเหลืออยู่อีกไม่น้อย
ประทังชีวิตสักมื้อสองมื้อ ไม่มีปัญหา
แน่นอน เขาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้ เด็กกำพร้าที่เป็นนักเรียนจนๆ ถ้าช่วงสุดสัปดาห์หนึ่งไปกินร้านข้างทางข้างนอกสองมื้อติดกัน ก็ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ตัวเองแล้ว
เช้าวันเสาร์ บนถนนแทบไม่มีผู้คน
งานส่วนใหญ่แถบขอบเขตปลอดภัย เป็นวันจันทร์ถึงศุกร์ แล้ววันหยุดสุดสัปดาห์ก็พัก
เพราะคนแถวนี้ค่อนข้างยากจน พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ทุกคนก็หลับยาว ประหยัดแรง ประหยัดข้าวได้มื้อไหนก็มื้อนั้น
แล้วก็สะสมเหรียญทองแดงทีละครึ่งเหรียญ ได้รับความสุขจากการเพิ่มเงินเก็บอันน้อยนิดที่ไม่สู้ดีนัก
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ทุกคนต่างคิดว่ามีเพียงคนโง่เท่านั้น ที่จะสิ้นเปลืองแรงกาย เดินเตร่ไปมาบนถนนในวันหยุดสุดสัปดาห์
เห็นได้ชัด ฉินซือหยางก็เป็นคนโง่แบบนั้น
ออกจากบ้านทุกวัน มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวแทบจะเหมือนเดิมทุกวัน เดินไปตามถนนที่ขรุขระ ผ่านเสาไฟที่ส่องสว่างไม่ค่อยเต็มที่ ชีวิตแบบนี้ทำให้เขาเบื่อหน่ายมานาน