“เจ้า...กับหวังเตอฟาเป็นอะไรกัน?”
“...ข้า...กับเขาเป็นเพื่อนกัน”
“เพื่อน? รู้จักกันได้ยังไง?”
“ทางเน็ต...รู้จักกันทางเน็ต”
ฉินซือหยางตอบตะกุกตะกัก ดูเหมือนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ออลอฟสูบซิการ์อีกครั้ง มืออีกข้างยันอยู่ตรงหน้าฉินซือหยาง ก้มหน้ามองฉินซือหยางซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วพ่นควันใส่หน้า
“เพื่อนแบบไหน?”
ฉินซือหยางเหลือบมองหวังเตอฟาอย่างรู้สึกผิด จากนั้นก็รีบหันหน้าหนี
ออลอฟเห็นท่าทีของฉินซือหยาง ดูเหมือนจะกลัวหวังเตอฟาอยู่บ้าง พอจะให้หวังเตอฟาออกไปจากห้องเก็บของ ก็ได้ยินฉินซือหยางพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงยุงรำพึง:
“เขา...ทุกครั้งที่เจอกัน...จะให้เงินข้า”
เจอกันแล้วให้เงิน?
ได้ยินคำพูดของฉินซือหยาง ทุกคนถึงกับงง แม้แต่สายตาของออลอฟก็ชะงักไปเล็กน้อย
ทุกคนหันไปมองหวังเตอฟาด้วยสายตาแห่งความรังเกียจและสมเพชอย่างที่สุด
หวังเตอฟาก็ช็อกไปเหมือนกัน
ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางใจ กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ
หมายความว่าไง?
คบเพื่อนแล้วเจอกันทีให้เงิน?
การค้ามืด?
คิดว่าข้าเป็นคนแบบไหนกัน?!
หวังเตอฟาหันหัวไปมาอย่างมึนงง มองไปรอบ ๆ พบว่าออลอฟและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ จ้องเขามาด้วยสายตาเย็นชา ความรู้สึกบริสุทธิ์และโกรธแค้นพลุ่งพล่านเต็มอกในพริบตา
หวังเตอฟาเบิกตากลมโต จ้องฉินซือหยางเขม็ง ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าคนนี้ คิดเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ขึ้นมาได้ทันควันได้ยังไง!
หรือว่าในองค์กรเบื้องหลังฉินซือหยาง การซื้อขายแบบนี้ชินตาจนเขาโกหกหน้าตาเฉยโดยไม่สะทกสะท้านได้ขนาดนี้?!