การซื้อขายบ้านใช้เวลานานเกินไป และยังทิ้งหลักฐานการทำธุรกรรมไว้ด้วย ซึ่งไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีสำหรับฉินซือหยาง
ดังนั้นสิ่งที่เฉียนเหวินเต้าเสนอให้เขา จึงเป็นตัวเลือกเดียวจริง ๆ
ฉินซือหยางกลับถึงบ้าน ห่อเหรียญทองแดงหลายร้อยเหรียญที่ไม่ควรให้ใครเห็น ใส่ไว้ในถุงผ้า จากนั้นหยิบกล่องข้าวและบัตรประชาชนของตัวเอง
แล้วก็จุดไฟเผาบ้านทิ้ง
ที่พักของฉินซือหยางอยู่สุดขอบเขตปลอดภัย แทบไม่มีใครอาศัยอยู่แถวนี้ และไม่มีนักพัฒนาคนไหนคิดจะมาสร้างโครงการใหญ่ในที่ห่างไกลแบบนี้หลังวันสิ้นโลก
ดังนั้น ที่นี่จึงมีแต่บ้านชั้นเดียวเล็ก ๆ และบ้านแต่ละหลังก็มีระยะห่างกันพอสมควร
บ้านของฉินซือหยางถูกเผาทำลาย ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของใครเลย แถมยังไม่แม้แต่จะปลุกเพื่อนบ้านที่หลับอยู่ข้าง ๆ ให้ตื่น
"เท่านี้ก็พอแล้ว"
บ้านของฉินซือหยางถูกเผาทำลายเพราะ "อุบัติเหตุ" เขาจึงกลายเป็นคนไร้บ้านอย่างแท้จริง
แต่ต่อให้ไร้บ้าน ก็ต้องหาที่นอน
เขาเดินเตร่ไปเรื่อยเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ไม่มีที่ไป ยังไงก็ต้องกลับมาที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของหวังเตอฟา
เมื่อเห็นฉินซือหยางอีกครั้ง หวังเตอฟาไม่มีความกลัวเหมือนตอนแรกแล้ว ไม่มีความดีใจเหมือนตอนหลัง มีเพียงสีหน้าเหนื่อยหน่ายและความขุ่นเคืองเต็มอก
เขาบ่นพึมพำว่า "นี่มันเจ้านายที่ไหนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นคนเร่งชีวิต! เอ๊ะ! ตอนนั้นฉันไปยุ่งด้วยทำไมเนี่ย!"
ถึงจะไม่พอใจในใจ แต่พอออกจากอินเทอร์เน็ตคาเฟ่มาพูดกับฉินซือหยาง เขาก็กลับมาฉีกยิ้ม ท่าทางสุภาพเรียบร้อยเหมือนเดิม