ชายเมานั่นหันกลับไปมองถังขยะอีกครั้ง: “ซากเทพถูกภารโรงเก็บไปแล้ว นี่ภารโรงไม่ใช่เก็บตอนเที่ยงคืนนี่นา?”
“หรือว่าที่แท้ฉันนั่งดื่มกับบรูมาตั้งครึ่งวัน? ครึ่งวัน เราสองคนดื่มไปแค่สี่ห้าขวดเองเหรอ?!”
เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเกาหัวอย่างเหม่อลอย พึมพำกับตัวเอง: “อายุมากขึ้น เหล้าที่ดื่มได้ก็ลดลงจริงๆ... แค่สองขวดก็เมาได้ครึ่งวัน ต่อไปต้องดื่มน้อยลงหน่อย... กัน... กันจะได้ไม่กระทบการล่าเทพ...”
พูดจบ ก็เดินโซเซจากไป
ฉินซือหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น แค่วิ่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในตรอกเล็กๆ
ตรอกมืดและไร้ผู้คน เขาวิ่งหนีด้วยความเร็วเต็มที่ได้
เมื่อสุดตรอก เขากลับมาที่ถนนใหญ่ ก็ทำเป็นคนเดินถนนธรรมดา ก้มหน้าก้าวเร็วๆ แล้วหาโอกาสเลี้ยวเข้าตรอกข้างทางอีกครั้ง กลยุทธ์การหนีแบบนี้ทำให้เขารอดมาได้ตลอด ไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กหนุ่มชุดขาดๆ คนนี้
หรือเพราะคลาสที่เพิ่มขึ้นทำให้ร่างกายเขากลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าเมื่อกี้หายไปสิ้น กล้ามเนื้อทั้งตัวตอนขยับกลับกระฉับกระเฉงขึ้นเสียอีก
“ฉันหนีมาเกือบ 20 นาทีแล้ว ผ่านป้ายรถเมล์มาแล้วหนึ่งป้าย แต่ก็ยังไม่มีใครตามมา”
ฉินซือหยางยังคงระแวดระวังอย่างมาก หัวใจเต้นแรงตุบๆ เลือดสูบฉีดเข้าสมอง กระตุ้นให้เขารักษาสมาธิสูงสุดตลอดเวลา
สายตารอบข้างกวาดมองไปมา พร้อมกับฟังเสียงฝีเท้าด้านหลัง กลัวว่าจะถูกใครพบเข้า
“ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่เจ้านักดื่มนั่นมาเห็น ฉันคงได้กินหมดแล้ว! อีกแค่ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น!”
พอคิดถึงชายเมานั่น ฉินซือหยางทั้งแค้น ทั้งโล่งใจ
คนคนนั้นเมามาก เดินยังทรงตัวไม่อยู่ ก้าวหน้าสองก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ต้องเกาะกำแพงไปด้วย
ไม่เพียงมองใครไม่เห็นชัด สติก็คงเลือนลางเต็มที
ถ้าคนที่เห็นเขาเมื่อกี้ไม่เมา คงจับพิรุธได้ทันที แล้วแจ้งให้คนของรัฐบาลสหพันธ์รู้
ถ้าเป็นอย่างนั้น ตอนนี้เขาอาจถูกจับได้แล้วก็ได้!
ช่างเป็นฟ้าคุ้มครองโดยแท้
“กระเป๋านักเรียนที่ใส่ซากเทพพวกนี้ ถ้าฉันถูกจับได้ คงพูดยังไงก็ไม่รอด”
แม้เขาไม่ได้เอาซากเทพในกระเป๋าออกมา ก็ยังถูกจำกัดวงสืบหาได้ยากจะหนีพ้น ยิ่งไปกว่านั้นในกระเป๋ายังใส่ซากเทพอยู่อีกกว่าสิบชิ้น