"เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ รีบเชิญเข้าไปข้างในสิ"
"ข้าแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คืออาหญิงชูหง ส่วนนี่คือหรูหว่าน สมัยเด็กๆ เจ้าสองคนเคยเจอกันแล้ว" ซ่งซื่อหงได้ยินว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือหลินเฉิน สีหน้าพลันปรากฏความดีใจขึ้นมาทันที พลางลากซ่งหรูหว่านมาหาแล้วยิ้มพูดกับหลินเฉิน
จากนั้นก็รับของที่หลินเฉินนำมาวางไว้ในห้องรับแขก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจของเหล่านี้เท่าไรนัก คิดเพียงว่าเป็นของป่าเขาธรรมดาๆ
แต่ว่าสามีภรรยาซ่งซื่อหงไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของหลินเฉินแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าเด็กคนนี้จริงใจ มีของดีอะไรก็นำมาฝากถึงบ้าน
"สวัสดีครับคุณอาชู" หลินเฉินคำนับชูหงด้วยความเคารพ
ตอนที่มาที่ตระกูลซ่งครั้งแรก เขาป่วยหนัก สามีภรรยาซ่งซื่อหงดูแลเขาอย่างดี เรื่องนี้เขาจดจำไว้ในใจตลอด
ชูหงยิ้มพร้อมพยักหน้า: "เสี่ยวเฉิน หลายปีไม่เห็น เติบโตเป็นหนุ่มหล่อเสียแล้ว"
"หรูหว่าน ยังไม่รีบมาทักทายหลินเฉินอีก..."
หลายปีไม่เห็น หลินเฉินไม่เพียงแต่ดูดีมีสง่าราศี ยังสุภาพมีมารยาท ชูหงประทับใจตั้งแต่แรกเห็น
หลินเฉินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง ฟันขาวริ้มร่า รูปร่างสูงเพรียวสง่า ใบหน้าขาวผ่องประณีตงดงาม ต่อให้เทียบกับหลิวเยว่เอ๋อร์ที่เคยเห็นมาก่อนก็ไม่น้อยหน้า
ก่อนมาเขายังกังวลว่าคู่หมั้นของเขาจะหน้าตาธรรมดา จำใจต้องแต่งเพราะต้องตอบแทนบุญคุณ แต่ตอนนี้ดูแล้วถึงแต่งก็ไม่เสียหายอะไร...
"หรูหว่าน หลายปีไม่เห็น สวยขึ้นมากเลยนะ" หลินเฉินมองซ่งหรูหว่านแล้วยิ้มพูด หลายปีไม่เห็น ซ่งหรูหว่านเปลี่ยนไปมากจริงๆ
เด็กสาวที่เคยเป็นเช่นไร วันนี้กลับสูงเพรียวเช่นนี้ ใบหน้ายิ่งประณีตงดงามยิ่งนัก สมกับคำที่ว่า ลูกสาวแต่งตัวแล้วงามขึ้นสิบแปดขั้น
"อืม" ต่อหน้าพ่อแม่ของตัวเอง ซ่งหรูหว่านก็ทำตัวเย็นชาเกินไปไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้าเบาๆ ถือเป็นการทักทาย
"ฮ่าฮ่า พวกเจ้าเพิ่งเจอกัน คนหนุ่มสาวควรพูดคุยกันให้มากๆ"
"หรูหว่าน พรุ่งนี้เจ้าไปจัดการเรื่องเอกสาร ให้หลินเฉินเข้าทำงานที่บริษัท แล้วก็พากันไปจดทะเบียนสมรสเสียเลย" ซ่งซื่อหงมองซ่งหรูหว่านแล้วพูด
"ลุงซ่ง ไม่ต้องแล้วครับ ผมกับหรูหว่านเพิ่งเจอกัน มันเร็วเกินไปหน่อย"
"อีกอย่างผมเคยชินกับการใช้ชีวิตอิสระมาอย่างยาวนาน ไม่ต้องรบกวนหรูหว่านมาจัดการเรื่องบริษัทให้หรอกครับ" หลินเฉินยิ้มพลางส่ายหน้า
เขาไม่คิดว่าซ่งซื่อหงจะรีบให้เขากับซ่งหรูหว่านจดทะเบียนสมรสเร็วขนาดนี้ เดิมทีเขายังคิดว่าคนในตระกูลซ่งจะดูถูกว่าเขาเป็นชาวนาจากเขา แล้วปฏิเสธไม่ยอมทำตามสัญญาหมั้นหมายเสียอีก
เพราะตอนที่มา เขาได้โทรบอกซ่งซื่อหงแล้วว่าตัวเองลงมาจากเขาบนภูเขา แต่ไม่คิดว่าสามีภรรยาซ่งซื่อหงจะไม่รังเกียจเขา
"อะไรจะรบกวนไม่รบกวน ต่อไปพวกเจ้าก็เป็นสามีภรรยากัน การจดทะเบียนเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว จดให้เร็วก็ทำให้ข้ากับป้าชูของเจ้าสบายใจ"
"ตอนนี้เจ้าเพิ่งมาถึงเมืองอวิ๋น ยังไม่มีงานทำ ต่อไปเจ้าก็เป็นคนในตระกูลซ่ง ไปฝึกงานที่บริษัทก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย" ซ่งซื่อหงโบกมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ต้องสงสัย
ส่วนชูหงที่อยู่ด้านข้างก็ไม่มีข้อโต้แย้งกับคำพูดของสามี ยิ้มพร้อมพยักหน้าให้หลินเฉิน
เห็นได้ชัดว่าสามีภรรยาคู่นี้เป็นคนหัวโบราณ จะไม่ผิดสัญญาหมั้นที่ผู้เฒ่ากำหนดไว้ได้ง่ายๆ และประทับใจครั้งแรกกับชายหนุ่มจากภูเขาคนนี้ดีไม่น้อย
ซ่งหรูหว่านทำได้เพียงหมดหนทาง มองพ่อแม่ของตัวเอง ถึงกับสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกแท้ๆ ของพวกเขา
ทำไมเพิ่งเจอกับหลินเฉินที่ลงมาจากภูเขาคนนี้ ก็ขายลูกสาวตัวเองทิ้งซะแล้ว...
นางกัดฟันแน่น นางรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนความคิดของพ่อนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ไม่ยอมแต่งงานกับชาวนาจากภูเขาคนนี้เด็ดขาด
นางซ่งหรูหว่านเป็นหนึ่งในสองดอกไม้แห่งเมืองอวิ๋น เรื่องใหญ่ในชีวิตของนาง ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง เดี๋ยวจะหาจังหวะให้เขารู้จักถอยให้เอง!
พอดีจังหวะนั้น โทรศัพท์ของซ่งซื่อหงดังขึ้น หลังจากรับสายสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที: "อะไรนะ ท่านย่าเป็นลมหมดสติไปอีกแล้ว ดี ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้"
"ลุงซ่ง เกิดอะไรขึ้นครับ?" พอซ่งซื่อหงวางสาย หลินเฉินขมวดคิ้ว มองซ่งซื่อหงแล้วถาม
"เฮ้อ... ย่าของหรูหว่านไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้ชอบฝันร้าย หมดสติบ่อยครั้ง บางทีก็เป็นชั่วโมง บางทีก็เป็นวัน หมอหลายคนก็ดูไม่รู้เรื่อง..." ซ่งซื่อหงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
หลินเฉินฟังแล้วก็นิ่งคิด อาการแบบนี้ ดูเหมือนปราณอัปมงคลเข้าสู่ร่าง
"งั้นไปเถอะ ไปดูท่านยายกัน เสี่ยวเฉิน เจ้าก็ไปด้วยนะ จะได้รู้จักกับคนอื่นๆ ในตระกูลซ่งด้วย" ซ่งซื่อหงมองคนทั้งกลุ่มแล้วพูด
หลินเฉินรับคำ แล้วคิดว่าตนเองจะได้ไปดูลักษณะอาการของคุณยายด้วย จะได้ช่วยเหลือรักษา
ไม่นาน ทุกคนก็เตรียมตัวไปยังที่พักของคุณยาย
ซ่งซื่อหงต้องการให้พื้นที่แก่หลินเฉินกับซ่งหรูหว่าน จึงจัดให้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง ให้ซ่งหรูหว่านขับรถพาหลินเฉินไป
ในรถมาเซราติคันหนึ่ง ซ่งหรูหว่านนั่งอยู่ตำแหน่งคนขับแล้วพูดเสียงเรียบ: "หลินเฉิน เจ้าไม่ต้องไปพบกับคนอื่นๆ ในตระกูลซ่งก็ได้ ข้ารู้จักนิสัยคนพวกนั้นดี ถ้าเจ้าไป ยังไงก็ต้องถูกกลั่นแกล้งและเสียดสี ข้าทำเพื่อเจ้า"
"การหมั้นหมายระหว่างเราถูกกำหนดโดยปู่ของข้า นิสัยพ่อข้าก็รู้ดี อยากให้เขาไม่ทำตามสัญญาหมั้นคงเป็นไปไม่ได้"
"แต่พวกเราไม่เคยอยู่ในโลกเดียวกัน ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้จักถอย เงื่อนไขอะไรเจ้าพูดได้ตามต้องการ"
หลินเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้า: "ในเมื่อเป็นความตั้งใจของเจ้า ข้าไม่มีปัญหา งานพบปะคนในตระกูลซ่งข้าไม่ไปก็ได้"
"แต่เรื่องหมั้นหมาย ถ้าเจ้าพ่อลุงซ่งยอมยกเลิก ข้าไม่มีปัญหา" การแต่งงานกับซ่งหรูหว่าน เพื่อตอบแทนบุญคุณตระกูลซ่งในอดีต ถ้าซ่งซื่อหงยินยอม เขาก็ไม่มีข้อข้องใจอะไร
"หรูหว่าน นี่คือยาลูกกลอนที่ข้านำลงมาจากภูเขา มีเพียงเม็ดเดียว เจ้าเอาไปให้ท่านยายลองกินดู น่าจะได้ผล" หลินเฉินหยิบกล่องหนึ่งออกจากอกส่งให้ซ่งหรูหว่าน
นี่คือสิ่งที่เขานำลงมาจากภูเขา ชื่อว่า ยาหยั่งรากแก่น
ไม่เพียงแต่บำรุงร่างกาย ขับพิษกระตุ้นเลือดและเสริมรากฐาน ยังสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายและปราบอัปมงคลได้ ตอนนั้นใช้ฟื้นฟูพลังหลังจากประลองกับตาเฒ่า น่าเสียดายเหลืออยู่แค่เม็ดเดียว
ซ่งหรูหว่านชะงัก ดวงตาสวยๆ มองหลินเฉินด้วยความแปลกใจเล็กน้อย พูดตามตรง นางคิดว่าหลินเฉินจะรบเร้าต่อไป แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอมง่ายขนาดนี้
"เจ้าต้องการเงินเท่าไร ข้าให้เจ้าได้" น้ำเสียงซ่งหรูหว่านอ่อนลงเล็กน้อย ในมุมมองของนาง การที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดสัญญาก่อน เรื่องนี้ก็รู้สึกขาดไปบ้าง
ส่วนหลินเฉินที่ลงมาจากภูเขา เห็นได้ชัดว่าอยู่ในช่วงขาดแคลนเงินและอำนาจ นางยินดีช่วยเหลือเขาสักหน่อย
"เงินไม่ต้องแล้ว การหมั้นหมายระหว่างเราถูกกำหนดโดยผู้ใหญ่ เจ้าไม่ได้ติดหนี้อะไรข้า" หลินเฉินส่ายหน้า แล้วก็เปิดประตูรถลงจากไป
พูดแล้ว เขาเพิ่งมาถึงเมืองอวิ๋น ถึงเวลาไปพบหัวหน้าสมาคมมังกรผงาดที่นี่เสียที อย่างน้อยก็ให้เขาจัดหาที่พักให้
"หยิ่งยะโส ไม่มีทางเติบโต" ซ่งหรูหว่านมองเงาหลินเฉินที่จากไป พลางส่ายหน้าเบาๆ
ในมุมมองของนาง หลินเฉินที่เพิ่งลงมาจากภูเขาแบบบ้านนอก กำลังต้องการเงินเพื่อพัฒนาตัวเอง
แต่ชายคนนี้กลับเพื่อศักดิ์ศรีที่เรียกว่าหน้าตา พลาดโอกาสนี้ไป ในสายตานางจึงเป็นโคลนติดกำแพงขึ้นไม่ได้
ผู้ชายคนหนึ่งต้องยกระดับฐานะและตำแหน่งของตัวเอง จึงจะมีอนาคตได้ คนที่หยิ่งยะโส ไม่เอาถ่านแบบหลินเฉิน ไม่คู่ควรกับนางซ่งหรูหว่านจริงๆ
ซ่งหรูหว่านมองกล่องของขวัญตรงหน้า ด้วยความอยากรู้จึงเปิดดู ยาลูกกลอนหนึ่งเม็ดนอนอยู่ข้างใน...