“อาจารย์...อาจารย์ พวกเราใส่เสื้อผ้าได้แล้ว...”
สวีเฟิงหายใจหอบถี่ เลียริมฝีปากของตัวเอง
หญิงงามในชุดแดงสีหน้ายังแดงระเรื่อ กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างสระน้ำ ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งทัพพีราดลงบนสะโพกอวบอิ่มของตัวเองเพื่อลดความร้อน
นี่เป็นครั้งที่แปดสิบเอ็ดแล้วที่ทั้งสองคนเล่นมวยปล้ำกัน
นึกถึงฉากที่ดุเดือดเมื่อครู่นี้ ทั้งสองคนดูเหมือนยังไม่หนำใจ
"ไอ้เด็กเปรต ตั้งแต่เช้าลากข้ามาฝึกซ้อม ไม่กลัวว่าออกคุกไปแล้วขาจะอ่อนเหรอ?"
พอได้ยินคำนี้ สวีเฟิงร้อนใจขึ้นมาทันที
"ผมไม่ไป! คุรุคะจะใจร้ายแบบนี้ไม่ได้นะ!"
......
อาณาจักรต้าเซี่ย ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้
คุกหญิงพระจันทร์มืด สถานที่ต้องห้ามที่ถูกขนานนามว่ามีการป้องกันแน่นหนาที่สุดและอัตราการตายสูงที่สุดในโลก
คนที่ถูกขังที่นี่ ล้วนเป็นยอดหญิงอัปลักษณ์ที่แม้แต่ประมุขของประเทศต่างๆ ได้ยินชื่อแล้วยังต้องตัวสั่น
ในขณะนี้ หน้าประตูเรือนจำ
สวีเฟิงหิ้วกระเป๋าผ้าใบเก่าๆ เกาะลูกกรงเหล็กของประตูเรือนจำไว้แน่น ร้องไห้เสียงดังว่า
"ผมไม่ไป! ผมตายก็ไม่ไป! โลกข้างนอกอันตรายเกินไป ผมอยากอยู่ในคุกเป็นคุณชายเสเพลต่อไป!"
และในประตูเหล็ก มีผู้หญิงเก้าคนยืนอยู่ ทุกคนงามเลิศล้ำ มีออร่าน่าเกรงขาม
หญิงงามในชุดแดงซึ่งยืนอยู่ตรงกลางสุดขยี้ขมับ กัดฟันพูดว่า
"ไอ้หนู สามปีตอนที่เพิ่งเข้ามา ต่อให้สู้กับพวกอันธพาลก็ยังแพ้"
"ตอนนี้ล่ะ? แกดูดวิชาพิชิตมังกรเก้าชั้นฟ้าของข้าหมด เรียนวิชาลอบฆ่าของคนรองหมด แม้แต่เข็มพิษหมอยาของคนเก้าก็ยังถูกแกขโมยไป!"
"ตอนนี้พลังของแก มองทั่วโลกก็ถือเป็นยอดฝีมือขั้นเทพ เข้าใจคำว่าขั้นเทพไหม?"
แกตบทีเดียวข้าเขาลูกหนึ่งได้เรียบ!
ผู้หญิงอีกคนใส่เสื้อกล้ามลายพราง ร่างกายสวยงามสุดขีด สะบัดหน้าหนาวๆ แล้วโยนถุงผ้าสีดำลงมาตรงเท้าของสวีเฟิง
"พอได้แล้ว อย่ามาทำเป็นน่าสงสาร ในถุงมีของแทนตัวของพวกเราทั้งเก้าคน บัตรมังกรดำ แหวนอสูร คำสั่งร้อยสมุนไพร อยู่ในนั้นหมด แกถือของพวกนี้ ต่อให้จะไปเป็นราชา ก็ไม่มีใครกล้าห้าม!"
"รีบกลับไปล้างแค้นความแค้นนองเลือดของแกซะ!"
"อีกอย่าง อย่าลืมเรื่องที่พวกเราฝากแกไปทำข้างนอกด้วย!"
"ทำไม่สำเร็จ พวกเราทั้งเก้าคนจะแหกคุกออกไปถลกหนังแก!"
หญิงงามในชุดแดงยกมือขึ้นกวาด
ตูม!
พลังปราณที่ทรงพลังราวกับภูเขาถล่มทะเลกระแทกเข้าที่หน้าอกของสวีเฟิง ส่งเขากระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร ร่วงลงไปในเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดอยู่บนพื้นที่ว่างอย่างแม่นยำ
หญิงงามในชุดแดงตะโกน: "บินขึ้น!"
สวีเฟิงตะโกน: "ท่านอาจารย์ อย่าไล่ผมไปเลย!"
ใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่งเสียงดังอึ้งอั้ง แล้วพุ่งขึ้นสู่อากาศอย่างรวดเร็ว
สวีเฟิงนอนกอดหน้าต่างห้องโดยสาร เปิดถุงผ้าสีดำนั้น
ข้างในเป็นของแทนตัวเก้าชิ้น แต่ละชิ้นแทนอำนาจที่สามารถล้มล้างชะตากรรมของประเทศชาติได้ทั้งสิ้น
สวีเฟิงเอามือลูบคาง ดวงตาค่อยๆ เย็นชาลง
สามปีก่อน เขาเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลสวี ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงเฉิง
ซูรั่วเซวี่ย คู่หมั้นของเขา ร่วมมือกับพวกทรยศภายในตระกูลสวี ไม่เพียงแต่วางยาพิษฆ่าพ่อแม่ของเขา ยึดทรัพย์สินนับหมื่นล้านของตระกูลสวี ยังหักขาทั้งสองข้างของเขา แล้วโยนเขาทิ้งในคุกหญิงพระจันทร์มืด
ซูรั่วเซวี่ยไม่มีทางคิดไม่ถึงว่าสวีเฟิงจะไม่ตาย
เขาไม่เพียงแค่รอดชีวิตมาได้ ยังใช้หน้าตาหล่อเหลาของตัวเอง หลอกยอดหญิงอัปลักษณ์ทั้งเก้าให้เป็นอาจารย์ของเขา กลายเป็นจอมโหดชายเพียงคนเดียวในคุก
สามปี
นานถึงสามปี
สวีเฟิงกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังกร๊อบแกร็บ
"ซูรั่วเซวี่ย พวกทรยศตระกูลสวี รอความตายได้เลย"
......
สองชั่วโมงต่อมา เมืองเจียงเฉิง สุสานเขาชาซาน
ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมแรงพัดเมฆดำมา ดูเหมือนฝนจะตกหนักทุกเมื่อ
ด้านหน้าสุสานของตระกูลสวี กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย รถแบ็คโฮหนักห้าคันจอดอยู่นอกสุสาน เครื่องยนต์ส่งเสียงดังอื้ดอ๊าด
พวกอันธพาลสังคมหลายสิบคนถือเหล็กเส้นและมีดดาบ ล้อมเด็กสาวคนหนึ่งไว้ตรงกลาง
เด็กสาวคนนั้นชื่อหลินเสี่ยวเสี่ยว เป็นเด็กกำพร้าที่แม่ของสวีเฟิงรับเลี้ยงไว้เมื่อหลายปีก่อน
หลังจากตระกูลสวีล่มสลาย ทุกคนแยกย้ายกันไปหมด เหลือเพียงเด็กสาวร่างบางคนนี้ ที่ทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของเดือนจะมาถวายสักการะหลุมศพพ่อแม่ของสวีเฟิง
ในขณะนี้ หลินเสี่ยวเสี่ยวตัวเต็มไปด้วยโคลน หน้าผากถูกฟาดเป็นแผล เลือดไหลอาบแก้มที่ซีดขาว
เธอกางแขนออกกว้าง ปกป้องหลุมศพทั้งสองไว้แน่น
"พวกแกขุดไม่ได้! นี่คือหลุมศพของลุงสวีกับป้าสวี! พวกแกจะต้องได้รับผลกรรม!"
เสียงของหลินเสี่ยวเสี่ยวแหบพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโกรธแค้น
หัวหน้าแก๊งอันธพาล หวังหู สูบซิการ์ เดินเตาะแตะเข้ามาข้างหน้า บนใบหน้ามีแผลเป็นยาวๆ ดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
"ผลกรรม? ในเมืองเจียงเฉิง คุณซูรั่วเซวี่ยคือสวรรค์! คุณซูมองที่ดินผืนนี้ไว้ จะปรับพื้นที่สร้างศูนย์การค้า ใครจะกล้าขวาง?"
หวังหูถุยน้ำลายลงบนหลุมศพของตระกูลสวี แล้วหัวเราะเย็นชา
"หลินเสี่ยวเสี่ยว แกยังคิดว่าแกเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลสวีอีกเหรอ?"
"ตระกูลสวีตายหมดแล้ว!"
"ไอ้ขี้แพ้สวีเฟิงนั่น สามปีก่อนโดนหักขาโยนเข้าคุกหญิงไปแล้ว กระดูกตอนนี้คงโดนหมากัดจนไม่เหลือแล้วมั้ง!"
"ห้ามแกดูหมิ่นพี่สวีเฟิง! เขายังไม่ตาย!"
เพี๊ยะ!
หวังหูยกมือตบหน้าอย่างแรง ส่งหลินเสี่ยวเสี่ยวกระเด็นล้มลงกับพื้น
หลินเสี่ยวเสี่ยวกระแทกพื้นโคลนอย่างแรง "อ๊าก" แล้วพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ
"ไอ้ร่านไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
สายตาหวังหูดุร้ายลง ยกไม้เบสบอลในมือขึ้น ชี้ไปที่หัวของหลินเสี่ยวเสี่ยว
“คุณซูพูดไว้แล้ว วันนี้ใครกล้าขวางการปรับพื้นที่สุสาน ตีให้ตายเป็นอันใช้ได้! ฉันจะเก็บแกเองตอนนี้เลย!”
พวกอันธพาลรอบข้างหัวเราะคิกคัก
"พี่เสือ นังนี่ถึงจะสกปรกไปหน่อย แต่หน้าก็ยังน่ามองอยู่ เสียดายจริงๆ"
"ก็ใช่น่ะสิ ตระกูลซูตอนนี้ล้วนแต่มีอำนาจล้นฟ้า ฆ่าเด็กกำพร้าสักคนจะเป็นอะไรไป?"
หวังหูหัวเราะเหี้ยมเกรียม ยกไม้เบสบอลขึ้นสูง เล็งไปที่หัวของหลินเสี่ยวเสี่ยวแล้วฟาดลงมาอย่างแรง
"พี่สวีเฟิง...ขอโทษนะ เสี่ยวเสี่ยวรักษาบ้านของลุงกับป้าไว้ไม่ได้จริงๆ..."
หลินเสี่ยวเสี่ยวหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ในชั่วขณะที่วิกฤตที่สุด
ตูมตาม!
ท้องฟ้าจู่ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้องกึกก้อง
จากนั้น ร่างดำหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเสี่ยวเสี่ยว!
พื้นดินสั่นสะเทือนทันที
ไม้เบสบอลในมือหวังหู ถูกมือข้างหนึ่งจับไว้แน่น
มือข้างนั้นดูไม่มีพลังอะไร แต่กลับเหมือนคีมเหล็ก ทำให้ไม้เบสบอลขยับไม่ได้แม้เสี้ยวนิ้ว
"แก...แกเป็นใครวะ?"
หวังหูตกใจสุดขีด พยายามดึงไม้เบสบอลกลับ แต่ดึงไม่ออกเลย
ฝุ่นควันสลายไป
ชายหนุ่มคนหนึ่งใส่ชุดวอร์มสีซีดจนขาว หิ้วกระเป๋าผ้าใบ ยืนนิ่งอยู่กับที่
สายตาคมกริบราวมีด จ้องไปที่หวังหูไม่วางตา กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายไปทั่วร่าง
หลินเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงดังกล่าว พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เมื่อเธอมองเห็นใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ทั้งร่างสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพราก
"พี่...พี่สวีเฟิง?"
สวีเฟิงก้มลงมองหลินเสี่ยวเสี่ยวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ต่ำต้อยราวกับเศษดิน หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง
เด็กสาวที่เคยวิ่งตามหลังเขา ร้องเรียกคุณชายอย่างหวานซื่อ กลับถูกคนรังแกจนเป็นแบบนี้
"เสี่ยวเสี่ยว พี่กลับมาแล้ว จะไม่มีใครรังแกแกได้อีก"
เสียงของสวีเฟิงทุ้มต่ำ อัดแน่นไปด้วยความโกรธที่ถูกกดไว้
เขาหันหัวอย่างรุนแรง จ้องไปที่หวังหู
เมื่อกี้แกบอกว่า จะขุดหลุมศพพ่อแม่ฉัน?
หวังหูโดนสายตาของสวีเฟิงมองจนขนลุกเกรียวกราว
เขารู้สึกตัวได้ในทันที คนตรงหน้าเขาคือไอ้ขี้แพ้ใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิงเมื่อสามปีก่อน
เชี่ย ฉันคิดว่าใคร ที่แท้ก็เป็นแกเองไอ้ขี้แพ้!
หวังหูมีกำลังใจขึ้นมาทันที ปล่อยไม้เบสบอล ชี้หน้าสวีเฟิงด่าไม่ยั้ง
แกไม่ได้ตายในคุกจริงเหรอวะ?
หวังหูถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วตะโกนใส่พวกอันธพาลที่ล้มระเนระนาดอยู่:
"ไอ้พวกโง่ ยืนงงอยู่นั่นทำไม? หักขามันข้างหนึ่ง ได้โบนัสหนึ่งล้าน!"
อันธพาลหลายสิบคนรีบลุกขึ้น ดวงตาแดงก่ำ โบกมีดและเหล็กเส้น พุ่งเข้าหาสวีเฟิงราวกับหมาบ้า
หลินเสี่ยวเสี่ยวรีบตะโกน:
"พี่สวีเฟิงรีบหนี! พวกมันเยอะ!"
สวีเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีทีท่าจะหลบเลยแม้แต่น้อย
หนี?
สามปีแห่งการฝึกฝนอย่างโหดร้าย ยอดฝีมือขั้นเทพทั้งเก้าคนทรมานเขาทั้งวันทั้งคืน ร่างกายของเขาถูกหล่อหลอมจนแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า
ตอนนี้พวกอันธพาลพวกนี้ ในสายตาเขา ยังไม่เท่ามดปลวกด้วยซ้ำ
"ไปตายซะ!" อันธพาลคนหนึ่งยกมีดยาวฟันลงมาอย่างแรง
สวีเฟิงขยับ
ตูม!
หมัดของสวีเฟิงออกก่อนถึง target หนักหน่วงกระแทกเข้าที่หน้าอกของอันธพาลคนนั้น
เสียงกะโหลกแตกดังสนั่น อันธพาลทั้งร่างกระเด็นถอยหลังไป ชนต้นไม้หักไปสามต้น ร่วงลงพื้นอย่างแรง พ่นเลือดออกมาเป็นทาง
ทั้งสนามเงียบกริบ
ทุกคนที่กำลังจะขยับตัวหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ มองเหตุการณ์นี้ด้วยความตกใจกลัว
หมัดเดียวจัดการคนให้กระเด็นไปไกลสิบกว่าเมตร? ไอ้นี่มันยังเป็นคนอยู่มั้ย?
พวกแกกินข้าวไม่อิ่มรึไง?
สวีเฟิงบิดคอ ดวงตาเย็นชา
ในเมื่อพวกแกชอบเล่นมีด วันนี้ก็อย่าให้ใครได้เดินออกไปทั้งตัวเลย
วูบ!
ร่างของสวีเฟิงหายไปจากที่เดิมในพริบตา
เสี้ยววินาทีต่อมา
เสียงกระดูกแตกและเสียงกรีดร้องดังขึ้น!
กร๊อบ! ปัง! ตูม!
สวีเฟิงราวกับไดโนเสาร์พันธุ์ T-Rex ที่พุ่งเข้าไปในฝูงแกะ
เขาไม่ได้ใช้พลังปราณแม้แต่น้อย อาศัยเพียงพละกำลังร่างกายล้วนๆ
ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
อันธพาลมากกว่าสามสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ ต่างล้มลงกับพื้นส่งเสียงครวญครางกลิ้งไปมา ไม่มีใครลุกขึ้นยืนได้
บางคนแขนหัก บางคนขาหัก เลือดเปื้อนพื้นดินหน้าสุสาน
หวังหูตาเหลือก ซิการ์ที่คาบอยู่หลุดตกพื้น ขาสั่นเทิ้มไม่หยุด สายน้ำอุ่นไหลตามขาลงไป
"แก...แกอย่ามานะ!"
มองสวีเฟิงเดินเข้ามาทีละก้าว หวังหูทรุดลงนั่งกับพื้น ยกมือทั้งสองข้างขึ้นยันพื้นถอยหนีสุดชีวิต
สวีเฟิงเดินมาถึงหน้าหวังหู มองลงมาอย่างดูถูก
สวีเฟิงถามเสียงเย็น: "เมื่อกี้มือไหนที่ตีเสี่ยวเสี่ยว?"
หวังหูตัวสั่นเทา ตะโกนเสียงดัง:
สวีเฟิง! อย่าหยิ่งนัก! ตอนนี้ฉันเป็นคนของคุณซู!
"ตระกูลซูตอนนี้มีทรัพย์สินนับแสนล้าน มือปราบใต้เท้าเต็มบ้าน!"
ถ้าแกกล้าแตะฉัน คุณซูจะไม่ปล่อยแกแน่นอน!
"ตระกูลซู?"
สวีเฟิงหัวเราะเย็นชา
"ซูรั่วเซวี่ยมันเป็นอะไรนักหนา ในเมื่อแกจงรักภักดีขนาดนั้น ข้าก็จะใช้แกเป็นเครื่องสังเวย!"
พูดจบ สวีเฟิงยกเท้าขวาขึ้น เล็งไปที่เข่าขวาของหวังหู แล้วเหยียบลงไปอย่างแรง
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกแตกก้องกังวานไปทั่วสุสาน