"อ๊าก!"
หวังหูส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะขาด ร่างทั้งตัวบิดเบี้ยวราวกับเส้นเชือก
เข่าขวาของเขาถูกสวีเฟิงเหยียบจนแหลกละเอียด
เลือดพุ่งกระเซ็นออกมา!
"ขาของข้า! ขาของข้า!"
หวังหูใช้สองมือกุมเข่าไว้แน่น พลางกลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่งบนพื้นโคลน
"ส่งเสียงดังเกินไป"
สวีเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คว่ำฝ่ามือฟาดไปที่หน้าของหวังหู
ป๊าบ!
ฟันครึ่งปากของหวังหูกระเด็นออกมาพร้อมเลือด เขาถูกแรงฟาดจนหมุนตัวไปครึ่งรอบ แล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างหนัก
หลินเสี่ยวเสี่ยวจ้องมองสวีเฟิงตรงหน้าอย่างตะลึง
ในความทรงจำของนาง พี่สวีเฟิงเป็นคุณชายตระกูลสูงส่งที่สุขุมอ่อนโยน แม้กระทั่งขี้ขลาดเล็กน้อย ไม่กล้าแม้แต่จะดูการฆ่าไก่
แต่ตอนนี้ สวีเฟิงลงมืออย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยม ราวกับเป็นคนละคน
"พี่สวีเฟิง..."
หลินเสี่ยวเสี่ยวพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น
สวีเฟิงเก็บกลิ่นอายสังหารทันที เดินไปถึงข้างหลินเสี่ยวเสี่ยว แล้วพยุงนางขึ้นอย่างเบามือ
เมื่อมองดูบาดแผลที่หน้าผากและรอยฟกช้ำของหญิงสาว แววตาของสวีเฟิงฉายแววเจ็บปวด:
"เสี่ยวเสี่ยว อดทนไว้ พี่จะพานางออกไปจากที่นี่ก่อน"
"อยากไปไหน? วันนี้ไม่มีใครไปไหนได้ทั้งนั้น!"
ทันใดนั้น เสียงเย็นเยียบดังมาจากนอกสุสาน
ทุกคนหันไปมอง
ก็เห็นรถเก๋งสีดำเมอร์เซเดส-เบนซ์ระดับ S คันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดกะทันหันที่ข้างทาง
ประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนสวมชุดถังจ้วงสีเทา ไว้หนวดแพะสองข้าง ก้าวลงจากรถ
ชายคนนั้นเอามือไพล่หลัง สายตาเย่อหยิ่ง เดินอย่างมั่นคง
เมื่อเห็นชายคนนี้ หวังหูที่แกล้งตายอยู่บนพื้นราวกับเห็นพระเจ้า ตะโกนออกมาอย่างน่าเวทนา:
"อาจารย์เจ้า! อาจารย์เจ้าช่วยด้วย! ไอ้หนู่นี่ไม่เพียงแต่ทำร้ายพวกเรา ยังกล้าด่าหมิ่นประมาทคุณหนูซูอีกด้วย! ท่านรีบเก็บมันซะ!"
ชายชุดถังจ้วงผู้นี้ชื่อเจ้าเทียจู้ เป็นนักยุทธ์ที่ตระกูลซูทุ่มเงินมหาศาลจ้างมา
ในเมืองเจียงเฉิงแบบนี้ คนธรรมดาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีนักยุทธ์อยู่ในโลก
ส่วนเจ้าเทียจู้ คือนักยุทธ์ 'พลังภายนอก' ตัวจริง
ขอบเขตการบำเพ็ญยุทธ์ แบ่งออกเป็น พลังภายนอก พลังภายใน ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ใหญ่ หลอมสุญตา ขั้นเทพ
ผู้ที่ฝึกพลังภายนอกสำเร็จ ในเมืองเล็ก ๆ อย่างเจียงเฉิง แค่นี้ก็เดินได้อย่างองอาจแล้ว ต่อให้เจ้าเมืองเห็นก็ต้องพูดจาดี ๆ ด้วยซ้ำ
เจ้าเทียจู้เดินเข้ามากลางวง มองดูพวกนักเลงที่นอนครางระงมอยู่กับพื้น แววตาฉายแววประหลาดใจ
ให้ตายสิ! ไอ้หนู่นี่กล้าบังอาจจริง ๆ!
เขามองไปที่สวีเฟิง แล้วหัวเราะเย็น:
"ไม่แปลกใจที่กล้าทำตัวอหังการ ที่แท้ก็ฝึกวิชากายาเหล็กกล้ามาไม่กี่ปี นึกว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถถึงขั้นกล้าแตะต้องตระกูลซูงั้นหรือ?"
สวีเฟิงประคองหลินเสี่ยวเสี่ยวให้พิงกับแท่นหิน แล้วหันไปมองเจ้าเทียจู้
สายตาสงบนิ่งราวกับมองคนตาย
เอ่ยเสียงเย็น:
"เจ้าก็เป็นหมาที่ซูรั่วเซวี่ยเลี้ยงไว้เหมือนกันงั้นหรือ?"
"บังอาจ!"
เจ้าเทียจู้โกรธจัด แววตาฉายแววสังหาร
"เด็กหนุ่มปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม รู้จักฟ้าสูงดินต่ำที่ไหน!
ข้าฝึกยุทธ์มาสามสิบปี วิชา 'ฝ่ามือทำลายจิตใจ' ของข้าฝึกจนถึงขั้นพลังภายนอกแล้ว ฝ่ามือเดียวสามารถทุบวัวตัวหนึ่งให้แหลกได้!
วันนี้ ข้าจะให้เจ้าลองชิมดูว่า วิชายุทธ์ที่แท้จริงเป็นเช่นไร!"
พูดจบ เจ้าเทียจู้ก็ออกแรงที่ขาทั้งสองข้างทันที
บึ้ม!
แผ่นหินใต้เท้าแตกกระจาย ร่างของเขาพุ่งเข้าหาสวีเฟิงราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ฝ่ามือขวากลายเป็นสีดำเป็นมันวาวทันที มีกระแสลมหมุนเวียนอยู่กลางฝ่ามือ
"ตายซะ! ฝ่ามือทำลายจิตใจ!"
เจ้าเทียจู้ตะโกนก้อง ส่งฝ่ามือตรงเข้าที่หัวใจของสวีเฟิงพร้อมกับลมที่หวีดหวิว
ฝ่ามือนี้หากเข้าจริง ต่อให้เป็นคน ก็ต้องบุบเข้าไป แม้แต่แผ่นเหล็กก็ต้องบุ๋ม
หวังหูที่นอนอยู่บนพื้นหัวเราะเย็น
เขารู้ดีถึงพลังของอาจารย์เจ้า เคยเห็นกับตาว่าอาจารย์เจ้าฟาดเหล็กเส้นหนาเท่าชามข้าวจนหักงอได้เพียงฝ่ามือเดียว
สวีเฟิงจะเก่งแค่ไหน ก็เป็นได้แค่เป้านิ่งต่อหน้านักยุทธ์พลังภายนอก
"พี่สวีเฟิงระวัง!"
หลินเสี่ยวเสี่ยวตกใจจนหลับตา
แต่สวีเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่เพียงแต่ไม่หลบ แม้แต่มือก็ยังไม่ยกขึ้น
เขามองดูเจ้าเทียจู้ที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ถอนหายใจอย่างจนใจ:
"พลังภายนอก?"
สวีเฟิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในคุกสตรี ตอนที่รับผิดชอบกวาดห้องน้ำ ป้าใหญ่หวังยังเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เลย
พลังแค่นี้ ยังไม่ถึงขั้นมีคุณสมบัติไปตักอุจจาระในคุกสตรีด้วยซ้ำ
ในจังหวะที่ฝ่ามือเหล็กของเจ้าเทียจู้ห่างจากอกสวีเฟิงไม่ถึงสามชุ่น
สวีเฟิงยกมือขวาขึ้น
ไม่มีท่วงท่าใด ๆ ทั้งสิ้น เป็นเพียงการฟาดเบา ๆ ราวกับไล่แมลงวันที่น่ารำคาญตัวหนึ่ง
ฟาดทีหลัง แต่ถึงก่อน!
ป๊าบ!
เสียงก้องกังวานน่าสะเทือนใจ
เจ้าเทียจู้รู้สึกเหมือนถูกขบวนรถไฟความเร็วสูงพุ่งชนเข้าอย่างจัง
เขามองไม่ทันแม้แต่ท่าทางของสวีเฟิง ต่อหน้าต่อมาก็มืดลง พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างตามแนวแก้ม
"พ่ะ!"
เจ้าเทียจู้พ่นเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างหมุนคว้างกลางอากาศ แล้วกระแทกเข้ากับแท่นหินที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร
ตูม!
เจ้าเทียจู้ทรุดลงในกองเศษหิน ครึ่งหน้ายุบลงไปแล้ว
พลังภายในที่เขาภาคภูมิใจ ต่อหน้าฝ่ามือนี้ของสวีเฟิง กลับน่าขำราวกับกระดาษบาง ๆ
"เจ้า...เจ้าที่แท้ก็เป็น..."
เจ้าเทียจู้จ้องสวีเฟิงเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจปกปิดได้
แม้เขาจะถูกฟาดจนหมดสภาพ แต่สมองของเขากลับแจ่มใสขึ้น
พลังที่ไร้ลีลา ล้วนใช้กำลังบดขยี้พลังปราณป้องกันกายได้เช่นนี้ ไม่มีทางเป็นนักยุทธ์พลังภายนอกแน่นอน
อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักยุทธ์พลังภายใน!
สัตว์ประหลาดที่มีพลังแบบนี้ มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!
"น่ารำคาญ"
สวีเฟิงไม่แม้แต่จะมองเขาอีก เดินตรงไปหาหวังหูที่ตกใจจนแข็งทื่อไปแล้ว
ความรู้สึกของหวังหูตอนนี้ ราวกับเจอผีกลางวันแสก ๆ
อาจารย์เจ้า!
นั่นคือยอดฝีมือพลังภายนอกที่ตระกูลซูจ้างมาด้วยเงินเดือนปีละหลายสิบล้าน!
ถูกสวีเฟิงตบหน้าเดียวก็จบสิ้นแล้วงั้นหรือ?
"คุณ...คุณปู่สวี...ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ..."
มองดูสวีเฟิงที่ดุดันราวกับเทพสังหาร กำแพงจิตใจสุดท้ายของหวังหูพังทลาย คุกเข่าก้มหัวลงกับพื้นอย่างบ้าคลั่ง จนหน้าผากเลือดอาบ
"ไว้ชีวิตเจ้า?" สวีเฟิงหัวเราะเย็น "ตอนที่เจ้ายกไม้เบสบอลจะฟาดหัวเสี่ยวเสี่ยว เจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตนางบ้างหรือไม่?"
สวีเฟิงยกเท้าขึ้นอีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อน! อย่าฆ่าข้า! ข้ายังมีประโยชน์!"
หวังหูตกใจจนอุจจาระราด พลางตะโกนด้วยความหวาดกลัว
"ที่ดินผืนนี้เป็นของสมาคมมังกรดำที่รับผิดชอบรื้อถอน!
หัวหน้าสมาคมมังกรดำ พี่เสือผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะมาถึง!
พี่เสือคือราชาใต้ดินแห่งเมืองเจียงเฉิง มีลูกน้องนับพัน และยังมีปืน!
หากเจ้าฆ่าข้า พี่เสือจะยิงเจ้าให้พรุนแน่นอน!"
ราวกับจะยืนยันคำพูดของหวังหู
เสียงเบรกอันแหลมคมดังขึ้นเป็นทอด ๆ นอกสุสาน
รถออฟโรดแลนด์โรเวอร์สีดำหลายสิบคันจอดอยู่ข้างทาง ประตูเปิดพร้อมกัน ชายฉกรรจ์ชุดดำสวมแว่นตาดำกว่าหนึ่งร้อยคนหลั่งไหลเข้ามาในสุสาน
มือของพวกเขาถือมีดพร้า และบางคนที่เอวก็ป่อง ๆ เห็นได้ชัดว่าพกของจริงติดตัวมา
ฝูงชนแยกออกเป็นสองข้าง ชายคนหนึ่งหวีผมเปียกไปข้างหลัง สวมสร้อยคอทองคำเส้นหนา เดินเข้ามาท่ามกลางเหล่าบอดี้การ์ด
ชายผู้นี้มีบุคลิกใหญ่โต มีซิการ์คาบปาก สายตาดุดัน
ผู้นี้คือจ้าวแห่งอำนาจใต้ดินของเมืองเจียงเฉิง
พี่เสือ ซุนต้าเสือ!
ซุนต้าเสือฝึกวิชาจนสำเร็จพลังภายในขั้นสมบูรณ์มาไม่กี่ปี และช่วงนี้กำลังคิดจะพุ่งชนขั้นปรมาจารย์
เมื่อเห็นซุนต้าเสือปรากฏตัว หวังหูราวกับได้เกาะฟางเส้นสุดท้าย คลานไปทางนั้น พลางร้องไห้ตะโกน:
"พี่เสือ! ช่วยด้วยพี่เสือ!
ไอ้ชาติหมานามสวีเฟิงนี่ไม่เพียงแต่ขัดขวางการรื้อถอน ยังทำให้พี่น้องทุกคนพิการ!
มันยังประกาศว่าสมาคมมังกรดำเป็นเพียงแค่ขยะ!"
ซุนต้าเสือได้ยินดังนั้น สีหน้าค่อย ๆ มืดลงทันที
เขาอยู่ในเมืองเจียงเฉิงมานานหลายปี ใครกล้าไม่ให้หน้าเขา?
วันนี้กลับมีคนกล้ามาแตะต้องลูกน้องของเขา?
"สวีเฟิง? เจ้าคนไร้ค่าของตระกูลสวีที่ถูกถอดยศไปเมื่อสามปีก่อนน่ะหรือ?"
ซุนต้าเสือเดินก้าวเท้าย่างสามขุมเข้ามา สายตาจ้องสวีเฟิงราวกับงูพิษ
"ไอ้หนู ได้ยินว่าเจ้าสู้เก่งนัก? ในเมืองเจียงเฉิง สู้เก่งมีประโยชน์อะไร! ออกมาสู่วงการนี้ ต้องดูที่อำนาจ ต้องดูที่เส้นสาย!"
"วันนี้เจ้าทำให้พี่น้องข้าพิการไปตั้งมาก ถ้าไม่ทิ้งตาไว้สองข้างกับแขนสองข้างไว้ ข้าซุนต้าเสือจะมีหน้ามาอยู่ในเมืองเจียงเฉิงต่อไปได้อย่างไร?"
ซุนต้าเสือโบกมือ ชายฉกรรจ์ชุดดำกว่าหนึ่งร้อยคนชักมีดพร้าออกมาทันที ล้อมสวีเฟิงและหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้เป็นวง
ปืนดำสนิทหลายกระบอก เล็งตรงไปที่หัวของสวีเฟิง
บรรยากาศเยือกเย็นลงถึงขีดสุดทันที
หลินเสี่ยวเสี่ยวตกใจจนกอดชายเสื้อสวีเฟิงแน่น ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
"อำนาจ? เส้นสาย?"
เผชิญหน้ากับวงล้อมของคนกว่าหนึ่งร้อยและปลายกระบอกปืน สวีเฟิงไม่เพียงแต่ไม่ตื่นตระหนก กลับหัวเราะออกมาดัง ๆ
เขาค่อย ๆ ยื่นมือขวาออกมา โชว์แหวนสีดำวงหนึ่งที่สวมอยู่บนนิ้วโป้ง
เป็นแหวนที่มีรูปร่างประหลาด
ทั้งวงดำสนิท บนแหวนสลักหัวกะโหลกอสูรที่น่าสะพรึงกลัว ภายใต้ท้องฟ้าอึมครึม แผ่กลิ่นอายความหนาวเย็นออกมา
นี่คือของขวัญจากอาจารย์คนที่สอง ยอดนักฆ่าหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเว็บมืด
สัญลักษณ์ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งเว็บมืด แหวนอสูร!
"เจ้าจิ้งจกน้อยตัวหนึ่ง ยังจะมาโอ้อวดเรื่องอำนาจกับข้าอีกหรือ?"
สวีเฟิงคลึงแหวนอสูรในมือ สายตาจับจ้องซุนต้าเสือ
แล้วเอ่ยทีละคำ:
"ซุนต้าเสือ ลืมตาปีศาจของเจ้าขึ้นดูให้ดี นี่คืออะไร!"
ซุนต้าเสือตอนแรกเต็มไปด้วยความดูถูก
เขาอยู่ในวงการนักเลงมานานหลายปี ฉากไหนที่เสแสร้งไม่เคยเห็นมาก่อน?
แต่เมื่อเขามองแหวนบนมือสวีเฟิงอย่างเผิน ๆ สายตากลับชะงักกะทันหัน
จากนั้น ซุนต้าเสือราวกับถูกใครบีบคอ ดวงตาเบิกกว้าง ซิการ์ในปากหล่นลงพื้นดัง "ป๊าบ"
หัวกะโหลกสีดำ...ลวดลายอสูร...
นี่...นี่คือสิ่งที่ควบคุมอำนาจใต้ดินทั่วโลกตามตำนาน...
แหวนอสูร?!
ซุนต้าเสือเคยมีวาสนาได้ติดตามหัวหน้าองค์กรใต้ดินระดับสูงสุดแห่งอาณาจักรต้าเซี่ยไปเข้าเฝ้าบุคคลสำคัญ เคยเห็นภาพวาดแหวนวงนี้จากที่ไกล ๆ
หัวหน้าองค์กรผู้นั้นตอนนั้นได้สั่งกำชับทุกคนอย่างจริงจัง:
เห็นแหวนอสูรดั่งเห็นเจ้าแห่งเว็บมืด ผู้ใดไม่เคารพ ประหารทั้งเก้าตระกูล!
เหงื่อเย็นเยียบ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของซุนต้าเสือในทันที
หวังหูยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของหัวหน้า ยังคงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง:
"พี่เสือ รีบสั่งยิงเร็วสิ! ยิงไอ้ชาติหมาเสแสร้งนี่ให้ตาย!"
"ข้าจะยิงหัวเจ้าเอ๊ย!"
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน
ซุนต้าเสือหมุนตัวกลับทันที ใช้กำลังทั้งหมดที่มี เตะเข้าที่ร่างของหวังหูอย่างแรง!
...