เมื่อสบเข้ากับสายตาของเพ่ยจิ่วเหยียน หัวใจของหาวเคอก็พลันกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เธอข่มใจที่เต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาถึงลำคอ พลางทำสีหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวเราะพลางดุเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พวกคุณนี่พูดอะไรก็ไม่รู้จักกั๊กเลยนะ อย่าพูดมั่วสิ ฉันกับอาเยี่ยนก็แค่โตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็ก...”
“ไม่ใช่แล้ว ต่อจากนี้ก็ไม่ใช่อีก” ถ้อยคำเย็นเยียบราวกับแท่งน้ำแข็งของเพ่ยจิ่วเหยียนดังขึ้นจนได้ หัวใจที่ห้อยค้างอยู่ของหาวเคอพลันสิ้นหวังลงในที่สุด
เธอหันไปมอง โดยไม่รู้เลยว่าใบหน้าของตัวเองซีดขาวจนน่าตกใจ
เธอฝืนยิ้มออกมา ยังคงใช้น้ำเสียงหยอกล้อเช่นเดิม “อาเยี่ยน คุณพูดอะไรน่ะ อย่าล้อเล่นสิ...”
สายตาเย็นชาของเพ่ยจิ่วเหยียนไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ทว่าคำพูดของเขากลับทำให้แววตาของหาวเคอปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ “เมื่อวานตอนที่คุณยั่วยุภรรยาของผม ผมก็บอกคุณชัดเจนแล้ว ผมคิดว่าในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกัน คุณน่าจะเข้าใจคำเตือนของผม และให้เกียรติภรรยาของผม”
เขายกตะเกียบขึ้น คีบเนื้อแกะที่ลวกสุกแล้วให้ฉินซุยซุยอีกชิ้น พลางพูดต่อไม่หยุด “แต่เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ได้ทำแบบนั้น”
ตอนนี้ใบหน้าของหาวเคอขาวซีดราวกับผี เธอไม่ต้องมองก็สัมผัสได้ถึงสายตาสงสัยและดูแคลนจากเพื่อนร่วมทีมรอบข้าง อาเยี่ยนทำแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมถึงไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้ เพียงเพื่อผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานคนหนึ่ง ทั้งที่พวกเขาโตมาด้วยกันแท้ ๆ!
เขายิ้มบาง ๆ มุมปากเจือความเย็นชา ทว่าเมื่อลงมือโอบฉินซุยซุยกลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน เขาไม่แม้แต่จะชายตามองหาวเคอที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เพียงเงยหน้ามองหนุ่มสาวจากทีมกีฬาของกองทัพ
“ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือภรรยาของผม ฉินซุยซุย พวกเราหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก นอกจากเธอแล้ว ผมกับครอบครัวไม่เคยตกลงหมั้นหมายกับใครอีกเลย หากช่วงนี้ใครได้ยินข่าวลืออะไรข้างนอก รบกวนช่วยชี้แจงให้ด้วยนะครับ ผมไม่อยากให้ภรรยาของผมต้องไม่สบายใจเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้”