ความจริงเพ่ยจิ่วเหยียนเพิ่งมาถึงพอดี ตอนที่เขารีบมาถึงก็เห็นภาพคุณย่าเพ่ยกำลังอาเจียนและถ่ายกลางถนนพอดี แค่เห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือฉินซุยซุย แต่ฉินซุยซุยยังแสดงละครอยู่ เขาจะเข้าไปขัดจังหวะก็คงไม่เหมาะใช่ไหมล่ะ
ตอนนี้ฉินซุยซุยแสดงจบแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปโอบเธอแล้วพาออกไปทันที
ตอนนี้คุณย่าเพ่ยยังมึนงงไปหมด ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกลั้นปัสสาวะและอุจจาระไม่อยู่ ยืนอยู่กับที่พักใหญ่ก็ยังไม่ได้สติ จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพ่ยจิ่วเหยียนพาฉินซุยซุยไปแล้ว
ฉินซุยซุยหันข้างมองเพ่ยจิ่วเหยียนที่ปกป้องเธออย่างมิดชิด “ฉันวางยาให้คุณย่าของคุณ คุณไม่โกรธเหรอ”
เพ่ยจิ่วเหยียนไม่ได้ตอบเธอตรง ๆ แต่เปิดปากเล่าเรื่องในอดีตขึ้นมา “ตอนแม่กำลังท้องฉัน คุณย่าอ้างว่าจะมาดูแล แล้วก็ย้ายมาอยู่กับพวกท่าน วันหนึ่งพ่อไม่อยู่บ้าน แกจงใจสาดน้ำไว้หน้าห้องแม่ ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว อากาศหนาวมาก น้ำแข็งตัวอย่างรวดเร็ว พอแม่ออกมาเข้าห้องน้ำก็ลื่นล้ม ถ้าพ่อตาแม่ยายไม่ได้แวะมาเยี่ยมแม่พอดี ฉันกับแม่คงไม่มีชีวิตรอด”
ฉินซุยซุยตกใจมาก เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เธอคิดมาตลอดว่าคุณย่าเพ่ยแค่ไม่พอใจที่ลูกชายแต่งงานกับหลิวเชี่ยนหยวนโดยไม่ปรึกษาคนในบ้าน ไม่คิดเลยว่าแกเคยคิดจะทำให้หลิวเชี่ยนหยวนตายทั้งแม่ทั้งลูก!
ไม่แปลกใจเลยที่หลายปีมานี้หลิวเชี่ยนหยวนไม่เคยสนิทสนมกับบ้านเก่า และไม่เคยคิดจะเข้าใกล้ด้วย ส่วนเพ่ยฮั่วชานก็ไม่คัดค้าน แถมยังยืนอยู่ข้างภรรยาตัวเองเสมอ
“จริงสิ คุณเขียนจดหมายแจ้งความตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย”
กลับไปอาบน้ำเสร็จ ฉินซุยซุยถึงเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เพ่ยจิ่วเหยียนอยู่กับเธอตลอด แล้วเอาเวลาไหนไปเขียนจดหมายแจ้งความ?
แถมเขายังแจ้งความเอาผิดลุงใหญ่ตระกูลเพ่ยจริง ๆ ด้วย!
นึกถึงคำพูดของพวกพี่สะใภ้บนเกาะฉงไถแล้ว เธอก็อดขำไม่ได้ เพ่ยจิ่วเหยียนนี่ชอบรายงานความผิดคนอื่นจริง ๆ!
เพ่ยจิ่วเหยียนเงยหน้ามองเธอ แววตาลึกซึ้งมีความหมาย “ตอนเช้า ตอนที่คุณกำลังหลับ”
จากแววตาของเขา ฉินซุยซุยอ่านความหมายแฝงอย่างอื่นออก
ฉินซุยซุย: !!!!
ประมาทไปแล้ว!
ทำไมเธอถึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นนี้เองด้วยนะ!!