งานด้านเทคนิคทางทะเลมีความคืบหน้า ผู้บังคับการหมวดเจียจึงอารมณ์ดี ตอนเช้าที่บ้านเขาดื่มโจ๊กเพิ่มอีกชาม ก่อนจะเดินเอื่อยเฉื่อยมาทำงาน คิดไม่ถึงว่าพอมาถึงหน้าสำนักงานก็เห็นฉินซุยซุยนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ดวงตาเป็นประกายมองเขา
ผู้บังคับการหมวดเจียสะดุ้งเฮือก รู้สึกได้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่!
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ พอเข้าประตูมา ฉินซุยซุยก็ถามทันทีว่า “ผู้บังคับการคะ ถ้าฉันจับสายลับได้ จะมีรางวัลไหมคะ”
ดูสิ! ดูสิ! เขาว่าแล้วเชียว ต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ๆ!
ผู้บังคับการหมวดเจียเบิกตาใส่ “มีสหายที่ไหนไม่รู้จักถ่อมตัวแบบคุณบ้าง ถึงกับรีบมาขอรางวัลเองเลยหรือ! เงินค่าต้นฉบับกับเงินชดเชยที่คุณได้มาช่วงสองวันนี้ยังไม่พอใช้หรือไง!”
ฉินซุยซุยหัวเราะแห้ง ๆ พลางรีบโบกมือ “ผู้บังคับการคะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่เอาเงินหรอกค่ะ แค่อยากรบกวนให้คุณช่วยเรื่องเล็ก ๆ สักเรื่อง”
ผู้บังคับการหมวดเจียเหลือบมองเธอ สัญชาตญาณบอกว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องดี จึงไม่ยอมพูดอะไร
ฉินซุยซุยร้อนใจ “เป็นเรื่องเล็กจริง ๆ ค่ะ รับรองว่าไม่สร้างปัญหาให้คุณแน่นอน!”
ผู้บังคับการหมวดเจียแค่นเสียง “ว่ามาสิ เรื่องอะไร”
ฉินซุยซุยเอานิ้วมือสองข้างเกี่ยวกันอยู่ใต้โต๊ะ ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “คือว่า... เมื่อวานตอนฉันไปประชุมที่โรงพยาบาลกองทัพ ได้ยินว่าทางมณฑลจี้กำลังเริ่มโครงการปลูกโสมบนภูเขา... โรงพยาบาลเราก็กำลังทำโครงการปลูกสมุนไพรอยู่ไม่ใช่หรือคะ ฉันเป็นที่ปรึกษาพิเศษด้วย ขอให้คุณช่วยออกหน้าไปคุยกับทางโรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ ให้ส่งฉันไปมณฑลจี้เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้กับพวกเขา”
ผู้บังคับการหมวดเจียเลิกคิ้วหนาสั้น “ทำไมล่ะ คุณสนใจปลูกโสมด้วยหรือ”
ฉินซุยซุยโบกมือ ไม่คิดจะปิดบัง “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ วันนี้ฉันเพิ่งได้ข่าวว่าพ่อแม่ถูกส่งไปอยู่ที่นั่น คุณก็รู้สถานการณ์ของครอบครัวฉัน ฉันอยากไปเยี่ยมพวกท่านค่ะ แน่นอนว่าฉันไม่ได้อ้างเรื่องงานบังหน้า พอไปถึงแล้ว ฉันจะตั้งใจเรียนรู้ประสบการณ์การปลูกพืชที่ก้าวหน้าของทางนั้น เชื่อว่าจะเป็นประโยชน์ต่ออุตสาหกรรมปลูกสมุนไพรของเราแน่นอนค่ะ!”