ฉินซุยซุยมองท่าทางของเขาในตอนนี้อย่างไม่เข้าใจ เธอถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณเป็นอะไรไป เมาหรือเปล่า”
เมื่อรู้ตัวว่าทำท่าเสียอาการ เพ่ยจิ่วเหยียนก็ปล่อยมือฉินซุยซุยอย่างกระอักกระอ่วน พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่น “อืม นิดหน่อย ผมไปอาบน้ำอีกสักรอบ”
ครั้งนี้เพ่ยจิ่วเหยียนอาบน้ำนานกว่าปกติ ฉินซุยซุยเช็ดผมจนแห้งแล้ว เขาถึงเดินเข้ามา สีหน้ากลับมาเป็นปกติแล้ว
อย่างไรก็ปล่อยให้เรื่องสำคัญล่าช้าไม่ได้ ตอนเพ่ยจิ่วเหยียนเข้ามา ในมือมีเอกสารกองหนา เห็นฉินซุยซุยทำท่าสงสัย เขาก็ไม่อ้อมค้อม รีบบอกภารกิจที่ผู้บังคับการหมวดเจียมอบหมายให้เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ทันที
ฉินซุยซุยได้ยินแล้วก็ตาโต งานแปลนี่นา! ในที่สุดสิ่งที่เธอเรียนมาก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที! แถมยังเป็นการช่วยแปลเอกสารของงานแคนตันแฟร์ด้วย แม้จะไม่เหมือนความฝันที่อยาก “โต้เถียงกับชาวต่างชาติอย่างมีเหตุผล เพื่อสร้างเกียรติให้ประเทศ” แต่แคนตันแฟร์เป็นงานการค้าระหว่างประเทศ หากเธอแปลเอกสารได้ดี ก็ถือเป็นการสร้างเกียรติให้ประเทศเหมือนกัน แม้เส้นทางจะต่างกัน แต่จุดหมายเดียวกัน!
“ดีเลย ดีเลย! รีบเอามาให้ฉันดูเร็ว!” ฉินซุยซุยรอไม่ไหวที่เพ่ยจิ่วเหยียนจะส่งให้ เธอกระโดดลุกจากเก้าอี้ ทำท่าจะพุ่งเข้าไปแย่ง
เพ่ยจิ่วเหยียนกลัวว่าตัวเองจะ “เป็นไข้” ขึ้นมาอีก จึงยื่นมือออกไปอย่างว่องไวแล้วกดเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ ฉินซุยซุยดิ้นอยู่พักหนึ่ง แต่พอถูกกดไว้ก็ไม่โกรธ เพียงพยายามเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือใหญ่ของเขา แล้วมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย “รีบให้ฉันดูเร็ว!”
เพ่ยจิ่วเหยียนส่งเอกสารกองนั้นให้เธอพลางอธิบาย “คนที่รับผิดชอบจัดงานแคนตันแฟร์รู้เรื่องเอกสารที่คุณช่วยแปลก่อนหน้านี้แล้ว คุณก็รู้นี่ ตอนนี้คนที่มีความสามารถด้านการแปลขาดแคลนมาก โดยเฉพาะภาษาฝรั่งเศสกับภาษาญี่ปุ่น มีเอกสารสินค้าของผู้จัดหาหลายรายที่ยังแปลไม่เสร็จ พวกเขากำลังกลุ้มใจไม่รู้จะทำยังไงพอดี บังเอิญผู้บังคับการหมวดเจียรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป พวกเขาเลยมาติดต่อเรา”