แต่เพ่ยจิ่วเหยียนกลับไม่พูดอะไรอีก ฉินซุยซุยรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เพ่ยจิ่วเหยียนดูไม่เหมือนคนชอบซุบซิบนินทา แล้วจู่ ๆ มาถามชื่อกับภูมิลำเนาของพระเอกทำไม หรือว่าเป็นโรคจากอาชีพทหาร? ไม่สิ ฉินซุยซุยหรี่ตามองโจวเจ๋อเฉิงด้วย ทำไมหน้าตาเขาถึงดูคุ้น ๆ นะ...
“ไม่ใช่นะครับ สหายฉิน เรื่องนี้ผมผิดเอง คุณมีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกมาได้เลย อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิ...” ตอนนี้ลูกชายคนโปรดของผู้เขียน พระเอกในนิยายต้นฉบับ ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรสุดขั้วในหน้ากระดาษ กำลังถูกคนหลายคนจ้องอยู่ในห้องพยาบาลของฉินซุยซุยจนขนลุกซู่ รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้ว
ซูอวิ้นอี้กลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะ “พรืด” ออกมา ฉินซุยซุยก็หัวเราะตาม
ตรวจร่างกายเสร็จแล้ว โชคดีที่รถลาเกวียนไม่ได้วิ่งเร็ว ฉินซุยซุยจึงมีแค่รอยถลอกไม่กี่แห่ง ทายาแล้วพันผ้าก๊อซ จากนั้นกลับมาโรงพยาบาลเปลี่ยนยาอีกสักสองสามครั้งก็หายดี
โจวเจ๋อเฉิงรีบจ่ายเงินอย่างกระตือรือร้น แล้วยื่นขนมหลายชั่งกับลูกกอดหมีตัวใหญ่สองชั่งที่ซื้อจากห้างสรรพสินค้าให้ฉินซุยซุย “สหายฉิน ผมก็อยู่บริเวณกวงหมิงติ่งเหมือนกับจื้นชิงซูอวิ้นอี้ ถ้าหลังจากนี้ร่างกายคุณมีปัญหาอะไร ก็มาเรียกหาผมได้ทุกเมื่อเลยครับ!”
ปัญญาชนต้องออกไปทำงานในนา วันนี้เขากับซูอวิ้นอี้ลางานออกมารับพัสดุ เวลามีจำกัด ทั้งสองจึงรีบกลับไปอย่างรวดเร็ว ส่วนฉินซุยซุยก็ถูกเพ่ยจิ่วเหยียนอุ้มขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารรัฐวิสาหกิจในตัวเมือง
ฉินซุยซุยรู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อย แม้เธอจะเติบโตมาอย่างได้รับการทะนุถนอม แต่ก็ไม่ได้บอบบางอะไร แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่ได้ถึงกับเดินไม่ได้ ทว่าเพ่ยจิ่วเหยียนกลับเหมือนปักใจว่าเธอเป็นคนบอบบาง อุ้มเธอไปวางบนเก้าอี้เสียเฉย ๆ
ซ่งอวิ๋นไหล่กับชือตงหลินมาถึงก่อนแล้ว พอเห็นผ้าก๊อซพันอยู่บนตัวฉินซุยซุย ทั้งคู่ก็ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่แล้ว อาเยี่ยน นายดูแลคนยังไงกัน? แค่คลาดสายตากันแป๊บเดียว น้องสาวก็บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว?”
ฉินซุยซุยกลัวพวกเขาจะเข้าใจผิด รีบอธิบายทันที “ไม่ใช่นะ! ฉันโดนรถลาเกวียนชนที่ไปรษณีย์เอง ไม่เกี่ยวกับเขา”