ฉินซุยซุยถือแตงโมชิ้นหนึ่ง มองเขาตาค้าง “อ้อ จริงด้วย! ฉันเกือบลืมไปเลย! ตอนนี้กี่โมงแล้ว? ใกล้ถึงเวลาหรือยัง?”
เพ่ยจิ่วเหยียนยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ “อีกครึ่งชั่วโมงกว่า ยังทัน”
ฉินซุยซุยถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่านาฬิกาที่เขาสวมอยู่คือเรือนยี่ห้อโอเมกาของผู้ชายที่พ่อแม่ส่งมาให้แต่แรก เป็นของขวัญแต่งงานที่พ่อแม่มอบให้พวกเขา ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นเขาสวม ไม่รู้ว่าแอบใส่ตั้งแต่เมื่อไร มุมปากของฉินซุยซุยค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างลับ ๆ
พอเห็นคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวหวานชื่นกัน คุณยายหมั่ยก็พลอยดีใจไปด้วย รู้ว่าพวกเขารีบกลับ จึงรีบใช้ถังตักแตงโมลูกใหญ่ที่เพิ่งเด็ดมาแช่ไว้ในบ่อน้ำขึ้นมา ยัดใส่อ้อมแขนเพ่ยจิ่วเหยียน “แตงโมลูกนี้ซุยซุยเลือกไว้เมื่อกี้ พากลับไปกินนะ กินหมดแล้วค่อยมาบ้านยายเก็บอีก!”
เพ่ยจิ่วเหยียนดูทำตัวไม่ถูกอย่างหาได้ยาก หลักการของเขาคือไม่รับของจากประชาชนแม้แต่เข็มด้าย ทว่านี่เป็นของที่ภรรยาเลือกไว้ จนกระทั่งเห็นฉินซุยซุยแอบขยิบตาให้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าภรรยาคงแอบจ่ายเงินไปแล้ว จึงอุ้มแตงโมไว้อย่างไม่ขัดเขิน
ส่วนแตงโมอีกลูกที่ยื่นให้ซูอวิ้นอี้ เธอก็ปฏิเสธไม่ยอมรับอยู่ดี ที่สำคัญคือเธอพักอยู่ที่จุดพักจื้นชิง ไม่ค่อยสะดวก อีกทั้งวันนี้เพิ่งมีโอกาสพบปะกับคุณยายหมั่ยเป็นครั้งแรก ก็ได้กินแตงโมกับวุ้นเย็นที่บ้านตระกูลหมั่ยไปไม่น้อยแล้ว เธอไม่อยากเอาเปรียบมากเกินไป จึงขอให้คุณยายหั่นให้แค่ชิ้นเดียว
คุณยายหมั่ยไม่ได้บังคับ ต่อไปถ้ามาหาสู่กันบ่อย ๆ ความสัมพันธ์ก็ย่อมสนิทสนมขึ้นเอง
ขากลับ ฉินซุยซุยปั่นจักรยานผู้หญิงพาจ้านจ้านไปด้วย ส่วนเพ่ยจิ่วเหยียนปั่นจักรยานผู้ชายอีกคัน หอบแตงโมลูกใหญ่กับวุ้นเย็นสามถ้วยที่คุณยายหมั่ยมอบให้ ทั้งครอบครัวรีบกลับถึงบ้าน เก็บของเรียบร้อยแล้วก็ถือถังใบเล็กมุ่งตรงไปชายทะเล
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินซุยซุยมาเก็บของทะเลตอนกลางคืน และยังเป็นครั้งแรกที่ทั้งครอบครัวออกมารื้อหาดด้วยตัวเองพร้อมหน้ากัน ทั้งสามคนต่างตื่นเต้นกันไม่น้อย
ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว แต่ดวงอาทิตย์ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมลับขอบฟ้า ทว่าแสงก็ไม่แรงเหมือนตอนกลางวันแล้ว มีเพียงส่องผืนทะเลจนเป็นประกายสีทองระยิบระยับ