กลับถึงโรงแรมต้อนรับราชการก็เป็นช่วงบ่ายแก่แล้ว เพ่ยจิ่วเหยียนยังไม่กลับมา ฉินซุยซุยเก็บของที่ผู้จัดงานมอบให้เรียบร้อย แล้วก็เตรียมออกไปหาอะไรรับประทาน ยุ่งมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้กินมื้อกลางวันเลย นาน ๆ จะได้มาเมืองหยางเฉิงสักครั้ง เธอตั้งใจจะลิ้มลองอาหารอร่อยขึ้นชื่อให้เต็มที่ แถมซื้อขนมหวานกับของกินพื้นเมืองกลับไปตุนไว้สักหน่อย สำหรับคนที่เมารถอย่างเธอ การได้ออกมาสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ
พูดตามตรง แม้ในยุคนี้ข้าวของจะขาดแคลน แต่ในฐานะเมืองแห่งอาหาร ของกินเล่นดั้งเดิมหลายอย่างก็ยังคงอยู่ตามถนนหนทางและตรอกซอกซอยอย่างเหนียวแน่น
ทั้งเครื่องในหัวไชเท้า หางปลาไหลในถ้วยเล็ก น้ำแดงถั่วแดง น้ำถั่วเขียว และไข่จี่จาย ฉินซุยซุยรู้สึกว่าอร่อยทุกอย่าง โดยเฉพาะน้ำแดงถั่วแดงกับน้ำถั่วเขียว ในอากาศร้อนแบบนี้ได้ดื่มสักชาม ทั้งหวานชื่นใจทั้งเย็นสดชื่น ทำให้รู้สึกสบายไปทั้งตัว ฉินซุยซุยอาศัยข้ออ้างว่าจะเอาไว้รับรองแขก ตุนของกินเล่นแต่ละอย่างไว้ในมิติเล็กน้อย
ออกจากตรอกของกินมา ฉินซุยซุยก็เลี้ยวเข้าโรงน้ำชาเก่าแก่ที่ชื่อ “เลาเถาจวี้” ทันที ของกินเล่นพื้นบ้านหาซื้อรับประทานข้างนอกได้ แต่ติ่มซำเมืองหยางเฉิงหลายอย่างที่เป็นต้นตำรับ ต้องเข้าโรงน้ำชาเก่าแก่ถึงจะได้กิน
แต่โรงน้ำชาแบบนี้มักจำกัดจำนวนการซื้อ โดยเฉพาะอาหารที่ซื้อกลับบ้าน ฉินซุยซุยจึงจำใจนั่งกินโจ๊กเรือกับซาลาเปาหมูแดง ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อเมืองหยางเฉิงอย่างละหนึ่งชุด พอกินเสร็จ เธอก็ไปสั่งโจ๊กจี้ตี๋ ข้าวตุ๋นหม้อดิน ข้าวห่อใบบัวไก่ เค้กมาลา และซาลาเปาหมูแดงที่เคาน์เตอร์อย่างละสองชุด พอออกจากโรงน้ำชาก็เก็บทั้งหมดเข้าไปในมิติ
กว่าจะจัดการธุระเสร็จ ฟ้าก็มืดมากแล้ว ฉินซุยซุยกินอิ่มดื่มหนำกลับถึงโรงแรมต้อนรับราชการ เพ่ยจิ่วเหยียนก็ยังไม่กลับมา
ฉินซุยซุยว่างจนเบื่อ จึงเข้าไปในมิติเล่นกับเฮยและฮวงอยู่พักหนึ่ง เก็บไข่ไก่ไข่เป็ด แล้วก็ต้มนมไว้ในครัวของกระท่อมไม้เล็ก ๆ เผื่ออยากดื่มเมื่อไรก็หยิบได้ทันที จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เธอก็ออกจากมิติมาจัดของขวัญที่ผู้จัดงานส่งมาให้ แล้วไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร