เมื่อเห็นแววตาของเพ่ยจิ่วเหยียน ฉินซุยซุยก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เหมือนถูกจับได้ว่ากำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่
ซุนรูเหวินหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดอย่างมีความหมายว่า “เขากลับมาแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ”
พูดจบก็ปั่นจักรยานจากไป
ฉินซุยซุยขมวดคิ้ว ส่วนเพ่ยจิ่วเหยียนกอดหมวกทหาร เดินตรงเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย
ฉินซุยซุยรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างหาได้ยาก เธอรับหมวกจากมือเขามาถือไว้ พลางยิ้มประจบ “คุณกลับมาแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไปอย่างน้อยครึ่งเดือนเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง”
เพ่ยจิ่วเหยียนมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ แต่คืนนั้นกลับจัดหนักกับเธอเป็นพิเศษ
ฉินซุยซุยถูกเขาทำจนโมโห จึงกัดไหล่เขาเต็มแรง “เพ่ยจิ่วเหยียน คุณเป็นอะไรกันแน่”
เพ่ยจิ่วเหยียนหยุดการเคลื่อนไหว แล้วซุกหน้าลงตรงซอกไหล่ของเธอ “ที่รัก อย่าไปกับเขานะ”
ฉินซุยซุยทำหน้างุนงง “ไปกับใคร เขาเป็นใคร ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว ทำไมต้องไปกับคนอื่นด้วย”
คงเพราะสีหน้าฉงนของเธอดูจริงใจเกินไป ความหม่นหมองบนใบหน้าเพ่ยจิ่วเหยียนจึงจางหายไป เขาจูบเปลือกตาเธอเบา ๆ “จำคำที่คุณพูดไว้ให้ขึ้นใจ คุณเป็นของผม ใครก็ห้ามแย่งไป”
ฉินซุยซุยพูดไม่ออก ได้แต่กลอกตามองบน
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนฉินซุยซุยตื่นขึ้น เพ่ยจิ่วเหยียนก็ไม่อยู่บ้านแล้ว
เธอลุกขึ้นมาเก็บข้าวของเล็กน้อย ก่อนจะเข้าไปในครัว ลองทำบะหมี่ไข่ให้จ้านจ้านหนึ่งชาม แม้รสชาติจะไม่ได้ยอดเยี่ยมนัก แต่โดยรวมก็ไม่ถึงกับแย่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินซุยซุยต้มบะหมี่ เธอก็พอใจกับฝีมือตัวเองมากแล้ว
เจ้าตัวเล็กกินจนไม่เงยหน้า เสียงซู้ดเส้นดังฟืดฟาด ปากเล็ก ๆ ยังชมอย่างอู้อี้ว่า “แม่เก่งจัง! บะหมี่ที่แม่ทำอร่อยมาก! อร่อยกว่าที่พ่อครัวใหญ่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจทำอีก! จ้านจ้านชอบกินที่สุดเลย!”
ได้รับคำชมแบบเต็มอิ่ม ฉินซุยซุยก็ยิ้มหน้าบาน แทบอยากหยิบตะหลิวกระทะใบใหญ่มาทำแบนเควตจัดเต็มราชวงศ์ชิงให้เขากินเดี๋ยวนั้น
หลังจากแม่ลูกกินอาหารเช้าเสร็จ ฉินซุยซุยก็พาจ้านจ้านไปส่งที่โรงเรียนเล็ก ช่วงนี้ตราบใดที่เธอมีเวลา ก็จะไปรับไปส่งจ้านจ้านด้วยตัวเองเสมอ
ขากลับจากโรงเรียนเล็ก ฉินซุยซุยปั่นจักรยานไปตัวเมืองพร้อมกับพี่อู่และพวกพี่สะใภ้