บางทีเวลาคนเราถูกอารมณ์ครอบงำจนหน้ามืดตามัว ก็แทบไม่เหลือเหตุผลให้ยึดถือ หรือบางทีอาจเป็นเพราะโกหกมากเข้า แม้แต่ตัวเองก็เชื่อคำโกหกนั้นไปแล้ว หรือไม่ก็เพราะอยากโยนความผิดให้คนอื่นจนทนรอไม่ไหว ตอนนี้หยางหรุ่ยชุ่ยจึงปักใจเชื่อว่าการระบาดของเชื้อไวรัสสมองอักเสบครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับฉินซุยซุยแน่ ต่อให้ฉินซุยซุยไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรง อย่างน้อยก็ต้องเกี่ยวกับ “ป้าสาว” ของเธอ สรุปแล้วก็เป็นคนบ้านเดียวกันนั่นแหละ!
หยางหรุ่ยชุ่ยถูกโทสะครอบงำจนหน้ามืดตามัว ถึงกับไม่มีอารมณ์ไปดูแลเซอจื่อหมิง หลังส่งเด็กไปโรงพยาบาลแล้ว เธอก็อดทนกับอาการคันตามตัวและปวดท้อง ต่อให้ท้องเสียจนเปื้อนกางเกงก็ไม่สนใจ รีบพุ่งไปถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเพ่ย ต้องให้ฉินซุยซุยชี้แจงให้พวกเธอฟังให้ได้!
แต่สมองที่ร้อนระอุของเธอก็ถูกเพ่ยจิ่วเหยียน ก้อนน้ำแข็งใหญ่ผู้นั้น ราดน้ำดับไฟลงได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ เธอจึงได้แต่เดินคอตกกลับบ้าน แล้วก็โดนลุงเซอต่อว่าเอาตรงนั้น ลุงเซอไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร นิสัยของเขาเธอรู้ทะลุปรุโปร่งมาหลายปีแล้ว แต่ทางเพ่ยจิ่วเหยียนจะทำอย่างไรดี? ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของเพ่ยจิ่วเหยียน แถมเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับฉินซุยซุย เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่
หยางหรุ่ยชุ่ยเกาตามตัวไปพลาง ขยับเท้าที่ชาจากการนั่งยอง ๆ ไปพลาง ไอ้คนสารเลวนั่นตกอะไรใส่พวกเธอกันแน่ ทำไมถึงได้ทั้งคันทั้งท้องเสียแบบนี้?
*
อีกด้านหนึ่งที่บริเวณกวงหมิงติ่ง กลุ่มคนพากันข่มกลั้นความโกรธ เดินกลับหมู่บ้านจากบ้านพักครอบครัวในเขตบ้านพักทหาร
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งชื่อหลีเสียงถามหมั่ยเต๋อฝู หัวหน้ากลุ่มผลิตว่า “หัวหน้ากลุ่มผลิต จะไม่เอาผิดคุณหนูทุนนิยมจริง ๆ เหรอครับ? นั่นลูกหลานของพวกเรานะ! ทำไมต้องปล่อยให้คุณหนูทุนนิยมทำร้ายด้วย!”
ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เด็ก ๆ ในกลุ่มผลิตของพวกเขาหลายคนมีอาการเป็นไข้ ต่อมาโรงพยาบาลในตำบลทำตามคำสั่งของโรงพยาบาลกองทัพ พาเด็ก ๆ ไปเจาะเลือด จึงพบว่าเป็นเชื้อไวรัสสมองอักเสบ
ทุกคนพากันตื่นตระหนก พวกเขารู้จักเชื้อไวรัสสมองอักเสบดี! หมั่ยต้าแห่งตระกูลหมั่ยก็ดูเหมือนจะกลายเป็นเด็กพิการทางสมองเพราะโรคนี้!