หมิงเสี่ยงมองเพียงแวบเดียว ก่อนพยักหน้าทักทายแล้วเดินไปยังบริเวณพักผ่อน
ทันทีที่หันหลัง เสียงผู้ชายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง «หยุด!»
หมิงเสี่ยงหันกลับมาด้วยความสงสัย «มีอะไร?»
ชายคนนั้นทำสีหน้าเคร่งขรึม «ตกลงคุณเป็นใคร ต้องการทำอะไรกันแน่?»
หมิงเสี่ยงยังคงมีท่าทีดีอยู่ น้ำเสียงอ่อนโยน «คุณเป็นพนักงานใหม่สินะ คุณก็ควรทำหน้าที่ของตัวเอง ส่วนฉันจะมาทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ»
เซี่ยจวินเป็นเพียงผู้จัดการระดับล่างในโรงฆ่าสัตว์แห่งนี้ โรงฆ่าสัตว์ใหญ่โตขนาดนี้ย่อมมีเจ้าของอยู่เบื้องหลัง ดังคำกล่าวที่ว่า คนถ่อยรับมือยาก อย่าไปล่วงเกินใครส่งเดช ไม่อย่างนั้นคนพวกนั้นอาจผูกใจเจ็บ แล้วแอบกลั่นแกล้งเอาได้
หมิงเสี่ยงไม่อยากให้พนักงานใหม่พวกนี้มีปัญหากับเซี่ยจวิน เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย
ชายคนนั้นยังคงระแวดระวัง จ้องเธอเขม็ง ก่อนหยั่งเชิงถาม «คุณก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันหรือ?»
หมิงเสี่ยงงุนงง ทำไมถึงมีคนถามว่าเธอเป็นผู้เล่นอีกแล้วล่ะ? เกมเมอร์เยอะขนาดนี้เชียวหรือ?
เธอส่ายหน้าทันที «ไม่ใช่ ฉันไม่ชอบเล่นเกม เชิญทำงานของคุณต่อเถอะ»
ความหมายก็คืออย่ามารบกวนกันให้มากนัก น้ำเสียงของเธอไม่ถึงกับเย็นชา แต่ก็ไม่ได้เป็นมิตร ทว่าอีกฝ่ายดูไม่คิดจะปล่อยเธอไป
«ถ้าคุณไม่ใช่ผู้เล่น แล้วมาที่นี่ได้ยังไง? คุณเป็นสิ่งเลวร้ายหรือ?»
ชายคนนั้นถอยกรูดด้วยความระแวดระวัง มือที่กำด้ามมีดแน่นจนปลายนิ้วเริ่มซีด
เขาไม่กลัวสิ่งเลวร้ายธรรมดา อย่างไรเสียเขาก็ผ่านดันเจี้ยนมาไม่น้อย สิ่งที่กลัวคือพวกที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อปิดบังความร้ายกาจ แล้วหันกลับมาแทงเขาเสียเอง