ลูกสะใภ้นั่งลงบนตักพ่อสามี นิ้วเรียวเชยคางเขาขึ้น «มีอะไรที่ทำไม่ได้กันคะ คุณก็ชอบฉันเหมือนกันใช่ไหม หัวใจของคุณบอกฉันว่าคุณชอบฉัน»
พ่อสามีทำหน้าขรึม ดุว่า «พูดเหลวไหล ในใจฉันมีแต่ภรรยา เธอสำรวมตัวหน่อย»
«ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ» ลูกสะใภ้ยิ้มยั่วยวน มือวางลงตรงตำแหน่งหัวใจของพ่อสามี «ฟังสิ หัวใจของคุณกำลังเต้นเพื่อฉัน»
พ่อสามียังคงทำหน้าขรึม ผลักอีกฝ่ายออกไป ทว่าลูกสะใภ้ก็กลับมานั่งลงบนตักอีกไม่กี่อึดใจต่อมา เขาพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า «ในใจฉันมีแต่ภรรยา เธอคิดจะทำให้ฉันมัวหมอง งั้นฉันขอตัดสิ่งสกปรกนี่ทิ้งเสียยังดีกว่า!»
ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของหมิงเสี่ยง ตัวเอกกลับลงมือ...ตอนตัวเองด้วยมือเปล่า!
แปะ!
หมิงเสี่ยงทำองุ่นในมือหล่นลงพื้นอีกครั้ง เธอจ้องโทรทัศน์อย่างตกตะลึง «เดี๋ยวนะ นี่ละครอะไรเนี่ย หักมุมขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกับตอนตัวเองจริง ๆ นี่เอาจริงหรือเปล่า?»
เสียงกรีดร้องของลูกสะใภ้ดังตามมา เธอตื่นเต้นดีใจ เก็บของลับที่เปื้อนเลือดบนพื้นขึ้นมา ก่อนวิ่งออกจากห้องหนังสือพลางตะโกนลั่น «ที่รัก ฉันเอาของบำรุงชั้นดีมาให้แล้ว!»
หมิงเสี่ยงที่อยู่หน้าโทรทัศน์: ...?!
นักอ่านที่ดูข้อความวิ่งบนหน้าจอ: ...?!!!
【อ๊ากกก! อะไรกันเนี่ย แสบตาชะมัด! เนื้อเรื่องจริงจังเหรอ?】
【นึกว่าเป็นละครน้ำเน่าทั่วไป ที่ไหนได้ นี่มันละครขันทีฉบับยุคปัจจุบันชัด ๆ!】
【เอาดวงตาฉันคืนมา! โทษที่ฉันจินตนาการเก่งเกินไป ตอนนี้ไม่กล้าคิดถึงภาพนั้นแล้ว!】
หมิงเสี่ยงเองก็อยากบอกว่า เอาดวงตาของเธอคืนมา ดวงตาเธอแปดเปื้อนไปหมดแล้ว
«ทำไมถึงมีละครแบบนี้ได้เนี่ย ทำให้มันปกติหน่อยไม่ได้หรือไง?»
พวกสิ่งเลวร้ายหลายตนที่ซ่อนอยู่หลังฉากและยังไม่ได้ออกมา ต่างอ้าปากค้างมองดู