ยามราตรีสงัด แสงจันทร์สีแดงสาดเข้ามาในห้องมืดสลัว
เซี่ยจวินไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย เขาตะแคงตัวมองใบหน้ายามหลับของคนข้างกาย ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องนอนด้วยซ้ำ แต่เพื่อให้ดูเหมือนมนุษย์ เขาจึงต้องแสร้งทำเป็นหลับ มีเพียงตอนที่หมิงเสี่ยงหลับไปแล้วเท่านั้น เขาถึงจะกลับคืนสู่สภาพที่ไม่เหมือนมนุษย์และจ้องมองเธอได้
ในใจเขารังเกียจการกระทำของตัวเองที่แสนต่ำช้า แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
เขารอมาเนิ่นนานกว่าจะได้พบเธออีกครั้ง เมื่อได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาแล้ว จะยอมเสียเธอไปอีกได้อย่างไร
“เซี่ยงเซี่ยง...” ปลายนิ้วแตะแก้มขาวผ่องของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ลูบไล้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะอดใจไม่ไหวโน้มลงจูบริมฝีปากอิ่มแดงของเธอ
คนที่หลับอยู่คล้ายถูกรบกวน จึงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ พึมพำว่า “อย่ากวนสิ” แล้วพลิกตัวหนี เผยให้เห็นแผ่นหลังในชุดนอน
แววตาของเซี่ยจวินอ่อนโยน เขาดึงผ้าห่มบางมาคลุมร่างเธอไว้ ไม่ให้อากาศเย็นทำให้เธอไม่สบาย
เขายังคงจ้องมองเธอ ภาพหนึ่งพลันพร่าเลือนปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขาติดอยู่ในบ้านที่ประตูหน้าต่างถูกปิดตาย มองไม่เห็นแสงตะวัน แล้วจู่ ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอสวมกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้ ผมยาวสยายระถึงเอวราวสายน้ำตก
เธอมองเขาอย่างประหลาดใจ แล้วเรียกชื่อเขา “สามี?”
เขาหันกลับไป หญิงสาวส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่สิ คุณไม่ใช่”
“แต่คุณ...” เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขา จ้องมองใบหน้าเขา “หน้าตาคุณเหมือนคนรักของฉันมากเลย”
เขายืนนิ่งงัน พอได้สติกลับมา หญิงสาวก็หายไปแล้ว ราวกับจู่ ๆ ปรากฏตัวขึ้น แล้วก็จู่ ๆ หายวับไป
เซี่ยจวินได้สติ เขายื่นมือไปกุมมือที่หมิงเสี่ยงวางอยู่ข้างหน้า แล้วจุมพิตปลายนิ้วเธออย่างแผ่วเบา “ผมหน้าตาเหมือนคนรักของคุณหรือ? คุณคิดว่าผมเป็นใคร ผู้ชายที่คุณพูดถึงชื่อเฉินเจียใช่ไหม?”