สิ่งเลวร้ายสองตนโกรธจนพุ่งลงมาจากภูเขาดาบ ฟันหมิงเสี่ยงเข้าให้หนึ่งฉับ
“เคร้ง!”
เสียงดังขึ้นเมื่อคมดาบฟันโดนวัตถุแข็งแหลมคม สิ่งเลวร้ายที่ถือดาบชะงัก มองเขาวัวตรงหน้า “นี่มัน...”
คำถามเพิ่งหลุดจากปาก โลกตรงหน้าก็หมุนคว้าง ศีรษะของมันกลิ้งตกลงพื้น ดวงตากะพริบปริบ ๆ ก่อนจะสบถออกมาคำหนึ่งว่า “บ้าเอ๊ย” ยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร ก็สิ้นใจไปเสียแล้ว
“พี่?!”
สิ่งเลวร้ายอีกตนมองพี่ชายที่ไร้ลมหายใจอย่างเหม่อลอย ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ มันคำรามลั่น “หาที่ตาย! ฆ่าพี่ข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
หมิงเสี่ยงยกเท้าถีบมันเข้าให้หนึ่งที ส่งร่างสิ่งเลวร้ายกระเด็นเข้าไปในภูเขาดาบ ปักคาอยู่บนนั้น ไม่ขยับเขยื้อน ไม่รู้ว่าตายแล้วหรือยังไม่ตาย
หมิงเสี่ยงไม่หันไปมองอีก แต่เดินเข้าไปในทะเลเพลิง มีสิ่งเลวร้ายสามตนแช่น้ำเล่นอยู่ในทะเลเพลิง พวกมันเห็นภาพบนภูเขาดาบชัดเจน กลืนน้ำลายกันคนละอึก
ตนหนึ่งยกมือควานไปมาในอากาศ “เฮ้อ เหมือนฉันจะมองไม่เห็นแล้ว”
สิ่งเลวร้ายที่อยู่ตรงกลางก็แกล้งทำเป็นตาบอดตาม “แปลกจัง! ฉันก็เหมือนกัน ฟ้ายังไม่สว่างหรือไง ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ?”
ส่วนตนที่สามมุดหัวลงทะเลเพลิง เหลือให้เห็นเพียงขาสองข้างกับก้นเปลือยเปล่า
สิ่งเลวร้ายสองตน: “...”
แสบตาชะมัด กลัวตายไม่เร็วพอหรือไง
ในระหว่างที่ทั้งคู่พูดไม่ออก เจ้าก้นเปลือยยังยกมือขึ้นเกาอีกด้วย
“...”
สิ่งเลวร้ายฝันร้ายตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสี เลือดเย็นผุดเต็มตัว มันอดบ่นไม่ได้ “เก่งขนาดนี้แล้วจะแกล้งเป็นกระต่ายทำไมกัน ทำเอาฉันซวยไปด้วยแท้ ๆ”