“คุณ...” หมิงเสี่ยงสังเกตเห็นสายตาของอีกฝ่ายเช่นกัน กำลังจะถามว่ามีอะไรหรือเปล่า แต่ใครจะคิดว่าเพียงกะพริบตา อีกฝ่ายก็มาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
หญิงสาวหรี่ตามองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของเธอ “คุณหน้าตาเหมือนคนรู้จักเก่าของฉันคนหนึ่งเลย”
หมิงเสี่ยงชะงักไป ส่วนเซี่ยจวินที่ก้าวช้าไปนิดจนขวางสิ่งเลวร้ายไว้ไม่ทันก็หน้าดำคร่ำเครียด เขาดึงหมิงเสี่ยงไปหลบด้านหลัง กัดฟันพูดทีละคำ “คุณผู้หญิง กรุณาสำรวมด้วย นี่ภรรยาของผม”
หญิงสาวในชุดแดงเหลือบมองเซี่ยจวินอย่างรังเกียจ ก่อนส่งเสียง “หึ” เบา ๆ อย่างเสียดสี “ผู้ชายอยู่ให้ห่างจากฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เซี่ยจวินไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาปกป้องคนที่อยู่ด้านหลังอย่างแน่นหนา บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะกันได้ทุกเมื่อ หมิงเสี่ยงก็โผล่หน้าออกมาจากหลังเซี่ยจวินครึ่งหนึ่ง
“อยู่ให้ห่างจากภรรยาผม ไม่อย่างนั้น...” เขาเองก็ข่มขู่กลับ
หญิงสาวในชุดแดงหัวเราะเบา ๆ “สามีภรรยากันงั้นเหรอ? คุณไม่คู่ควรกับเธอ ผู้ชายอย่างพวกคุณควรหายไปให้หมดสิ้น”
น้ำเสียงของเซี่ยจวินเย็นชา เขาเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว “ไสหัวไป”
“อยากลงมือหรือ? คิดว่าฉันกลัวเด็กอย่างคุณหรือไง ถึงจะเป็นเจ้าสิ่งเลวร้ายเหมือนกัน แต่ระดับของคุณก็แค่ร้อยกว่าปี ฉันสลายคุณได้ในพริบตา” หญิงสาวในชุดแดงปรายตามอง แววตาเผยความกระหายต่อสู้โดยไม่ปิดบัง
“พวกคุณ...” หมิงเสี่ยงรู้สึกแปลกใจ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะลงไม้ลงมือกันเสียแล้ว พอเธอส่งเสียง หญิงสาวในชุดแดงก็หันมามอง ก่อนจะยิ้มให้เธอ ความงามเจิดจรัสราวกับบุปผานับร้อย งามจนมิอาจละสายตา
หมิงเสี่ยงมองจนตะลึงไปชั่วขณะ แล้วจึงพูดว่า “ทำไมต้องลงมือกันด้วย อยู่ ๆ ก็เป็นอะไรกันไป”