หมิงเสี่ยงตื่นแต่เช้า ออกไปรดน้ำดอกไม้ในลานบ้านก่อน พอเห็นดอกไม้พันธุ์ใหม่ที่ปลูกไว้เมื่อวันก่อนกลับโตสูงขึ้นมาก ก็อดแปลกใจและทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้
แต่ไม่นานนัก พอเห็นดอกไม้อีกพันธุ์ที่บานแล้ว เธอก็ยิ่งประหลาดใจ “บานแล้วเหรอ? โตเร็วขนาดนี้เชียว?”
เธอก้มลงพิจารณา พอเห็นว่าเป็นดอกทานตะวันก็ไม่แปลกใจแล้ว ดอกชนิดนี้โตเร็ว แถมพอเจอแสงแดดก็จะบาน หมิงเสี่ยงจึงหยิบกระถางมา ตั้งใจจะปลูกดอกไม้พวกนี้เป็นไม้กระถางไว้ขาย ส่วนดอกไม้ที่ยังไม่บาน สูงเพียงสิบเซนติเมตร แถมไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร ก็ใส่ดินแล้วปลูกลงกระถางไปด้วย
ก่อนหน้านี้เธอซื้อกระถางมาแล้ว 20 ใบ ดูเหมือนจะพอแล้ว ถ้ามากกว่านี้เธอคงรู้สึกยุ่งยาก
เดิมทีเซี่ยจวินกำลังวุ่นอยู่ในครัว ทำอาหารเช้า ระหว่างรอเคี่ยวโจ๊กก็ออกมาดูและช่วยลงมือด้วย
เขารับหน้าที่แค่ตักดิน ไม่กล้าแตะใบไม้แม้แต่นิดเดียว หมิงเสี่ยงหัวเราะเยาะเขา “มันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นหรอก แตะแล้วก็ไม่เป็นไรสักหน่อย ไม่ใช่ไมยราบสักหน่อย แตะใบแล้วจะได้หุบกลับไป”
เซี่ยจวินยืนกราน “ผมตักดิน คุณปลูกดอกไม้ลงกระถาง แล้วผมจะยกทั้งหมดขึ้นรถสามล้อเอง จะให้ผมไปที่ร้านดอกไม้ด้วยไหม จะได้ช่วยยกเข้าไปในร้าน?”
แน่นอนว่าเขาไม่กล้าแตะใบไม้ของดอกไม้หรอก เกิดแตะแล้วมันเหี่ยวขึ้นมาจะหาข้อแก้ตัวยังไง จะบอกว่าตัวเองเป็นยาฆ่าหญ้าในร่างมนุษย์หรือไง?
แค่คิดถึงภาพนั้น เขาก็นึกออกแล้วว่าเซี่ยงเซี่ยงจะทำหน้าแบบไหน คงรังเกียจเขาและสงสัยในตัวตนของเขาแน่
พูดยังไงก็แตะไม่ได้เด็ดขาด
เขาจึงยิ่งระมัดระวังมากขึ้น หมิงเสี่ยงได้แต่ส่ายหน้าขำ ๆ ไม่สนใจเขาอีก “คุณไปทำงานเถอะ ไม้กระถางแค่นี้ฉันค่อย ๆ ยกเข้าร้านเองได้”