นอกบ้าน คลื่นแมลงหลั่งไหลราวน้ำ เสียงกัดแทะดังก้องราวสายฝนกระทบใบตอง
ภายในบ้าน อบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ ลู่เฉินเอนกายบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ จิบเครื่องดื่มพลางมองแมลงที่พยายามอย่างเปล่าประโยชน์ผ่านจอมอนิเตอร์
เขาเปิดช่องเขตขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
หน้ากระดานสนทนาขณะนี้ถูกกลืนด้วยความสิ้นหวัง
[คนผ่านทาง ก]: "ไม่ไหวแล้ว! ต้านไม่อยู่เลย! ไม้ข้าหมดแล้ว! ใครก็ได้ช่วยข้าที!"
[ผู้บริหารบริษัทแห่งหนึ่ง]: "ข้าไม่อยากตาย! ข้ามีเงิน ข้าจะโอนให้เจ้าหนึ่งล้าน! ใครให้ไม้ข้าหนึ่งชุด!"
[ผู้สิ้นหวัง]: "ไม่มีประโยชน์แล้ว......พวกมันเข้ามาแล้ว......อ้า!!"
เมื่อมองเห็นข้อความที่ทำให้หายใจไม่ออกเหล่านี้ ลู่เฉินก็มีสีหน้าสงบนิ่ง
นี่คือกลไกการคัดเลือกของวันสิ้นโลก
ผู้อ่อนแอถูกกำจัด ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด
ในจังหวะนี้ รายการข้อความส่วนตัวของเขาก็เริ่มกระพริบบ้าคลั่งอีกครั้ง
ยังคงเป็นสารพัดข้อความขอความช่วยเหลือ หวังให้ลู่เฉินปันไม้ให้
บางคนถึงกับด่าทอ บอกว่าพวกเราล้วนเป็นนักศึกษาเจียงต้าทั้งนั้น เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่ไม่ยอมช่วยคนใกล้ตาย ใจเจ้าทำด้วยอะไร?
สำหรับคนที่กล้าส่งข้อความส่วนตัวมาผูกมัดด้วยศีลธรรม ลู่เฉินตอบกลับเป็นมาตรฐานเดียว
[ลู่เฉิน: ฮี่ฮี่ ทำไมรูปโปรไฟล์ของเจ้าดูเหมือนกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีเทาล่ะ?]
ทันใดนั้น รูปโปรไฟล์ที่คุ้นตารูปหนึ่งก็กระโดดขึ้นมา ดึงดูดความสนใจของเขา
[หลินชิงเสวี่ย]
"เหอะ"
ลู่เฉินเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน