ในค่ำคืนที่เงียบงันและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ การได้นอนบนเตียง มีหลังคากันลมเหนือศีรษะ มีที่นอนให้หลับใหล เป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายแม้แต่ในฝันก็ไม่กล้าคิดฝัน
ตามกิจวัตรก่อนนอน ลู่เฉินเปิดช่องแชทภูมิภาคอีกครั้ง
เขาอยากดูก่อนนอนว่าจะมีข้อมูลที่มีประโยชน์อะไรบ้างในช่องแชท
ทันทีที่กดเปิด กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังที่โถมเข้าใส่แทบทะลักออกมานอกจอ
[คนผ่านทาง ก]: "ช่วยด้วย... ฉันไม่ไหวแล้ว... มือฉันไม่รู้สึกอะไรแล้ว... ใครก็ได้คุยกับฉันหน่อย..."
[ไอ้ขี้ขลาด]: "ฉันเห็นแล้ว! ฉันเห็นดวงตาสีแดงอยู่นอกหน้าต่าง! พวกมันจ้องมาที่ฉัน! ฮือ ๆ แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน!"
[จอมหามรุ่ง]: "พวกนาย อย่าส่งเสียงเด็ดขาด! เมื่อกี้ฉันเห็นเงาดำข้างนอก ด้วยความสงสัยเลยโยนก้อนหินออกไป สรุปว่า... ให้ตายสิ! เงานั่นมันปริเปิดเลย! กลืนหินเข้าไปในคำเดียว! แถมยังร้องเหมือนเสียงเด็กร้องไห้! กลัวชะมัด!"
ยิ่งไปกว่านั้น บางคนเริ่มถ่ายทอดสดการนับถอยหลังสู่ความตายของตัวเอง
[หลี่มั่ว]: "มีใครรู้วิธีเพิ่มเลือดไหม? ฉันมีเต็นท์เรียบง่ายระดับ E เมื่อกี้ลมพัดกระหน่ำจนหลังคาเต็นท์ปลิว... ตอนนี้ฉันห่อถุงนอนอยู่ในหิมะ ระบบแจ้งว่าฉันเข้าสู่ภาวะอุณหภูมิต่ำ ค่าชีวิตลดลงนาทีละ 1 หน่วย! ฉันเหลือเลือด 30 หน่วย ฉันกำลังจะตายใช่ไหม?"
[หมอท่านหนึ่ง]: "คุณครับ รีบลุกขึ้นมาเคลื่อนไหว! อย่าหลับ! ถ้าหลับไปก็จะไม่ตื่นอีกเลย! เสียดสีให้เกิดความร้อน หรือขุดหลุมในหิมะแล้วฝังตัวลงไปเพื่อหลบลม!"
[หลี่มั่ว]: "ไม่มีประโยชน์หรอก... หนาวเกินไป... ขาฉันขยับไม่ได้แล้ว... เหมือนเห็นยายทวดแล้ว..."