"เธอก็กินสิ"
ทันใดนั้น ก้ามปูชิ้นหนึ่งก็ตกลงในชามของเธอ
หลินชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ สบตากับลู่เฉินพอดี
เมื่อเห็นสีหน้าอึ้ง ๆ ของหลินชิงเสวี่ย ลู่เฉินก็ยิ้มบาง ๆ
"ในเมื่อเข้าร้านฉัน ก็เป็นคนของฉัน"
"ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงฉลอง ก็ต้องมีส่วนกันทุกคน"
"อิ่มแล้วพรุ่งนี้ถึงจะมีแรงทำงานให้ฉันต่อ"
หลินชิงเสวี่ยจ้องมองลู่เฉินอย่างตะลึง ก่อนก้มลงมองก้ามปูสีแดงสดในชาม จมูกพลันรู้สึกร้อนผ่าว ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เมื่อสองสามวันก่อนฉันดื้อรั้นไปทำไมกันนะ?!
มีผู้จัดการดี ๆ แบบนี้ นึกเสียดายที่ก่อนหน้านี้ไม่รู้จักถนอม!
ในใจของหลินชิงเสวี่ย ตอนนี้ยิ่งลู่เฉินดีกับเธอมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเมื่อสองสามวันก่อนเหมือนคนโง่เขลาเบาปัญญา
"ค่ะ......ขอบคุณผู้จัดการ!"
เธอหยิบก้ามปูขึ้น กัดเบา ๆ คำหนึ่ง
สด!
สดเกินไปแล้ว!
โปรตีนล้วน ๆ และรสเค็มสดของทะเล เข้ากับน้ำแกงหอมข้นของบะหมี่เนื้อตุ๋น
ส่วนผสมที่เข้ากันราวกับเทพเซียนนี้ แทบจะทำให้ต่อมรับรสระเบิด!
"อืม......อร่อยเกินไปแล้ว......"
หลินชิงเสวี่ยซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล รู้สึกเพียงว่าอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
วินาทีนี้ ทั้งศักดิ์ศรีของดอกไม้งามประจำมหาวิทยาลัย ทั้งทิฐิของคุณหนูตระกูลหลิน เธอโยนมันทิ้งไปไกลลิบลับหมดแล้ว
เธออยากจะอยู่ในที่พักพิงนี้ตลอดไป!
ต่อให้ต้องทำไร่ทำสวน ทำอาหารไปทั้งชาติ ขอแค่ได้ตามลู่เฉิน ให้เธอทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น!
[ติ๊ง! สาวใช้หลินชิงเสวี่ย ความภักดี +20!]