กัวเหยียนสนใจขึ้นมาทันที “ซือเหวินมีแฟนแล้วเหรอ? ใครน่ะ? ฉันรู้จักไหม?”
“จางฉี่เจ๋อ อันดับหนึ่งของชั้นเรียนเธอเลยนะ ทั้งฉลาดทั้งหล่อ ไม่มีอะไรให้ติ” หลี่เซิ่งลี่พูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเต็มที่
เย่เจาเหลือบมองหลี่เซิ่งลี่ “คุณตามใจเธอเกินไปแล้ว”
“ซือเหวินตาถึงนะ ผมว่าหมอนั่นอนาคตไกลแน่”
เย่เจาหันไปหากัวเหยียน “เหยียนเหยียน ไม่รบกวนเวลาแล้ว ไปอ่านหนังสือเถอะ”
“คุณลุง คุณป้า ลาก่อนค่ะ”
กัวเหยียนพอหันหลัง สีหน้าก็เย็นชาลงทันที เรื่องที่หลี่หยวนเฉาสั่งสอนพี่ชายของเธอแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักแล้ว แม้แต่คนนอกก็รู้กันไม่น้อย ทำเอาเธอพลอยเสียหน้าไปด้วย
เธอต้องเอาคืนหลี่ซือเหวินให้ได้
ส่วนหลี่เซิ่งลี่กับเย่เจาก็ยิ้มให้กัน แล้วเดินเล่นต่อ
ทั้งคู่เดินวนในเขตบ้านพักอยู่สองรอบ ก่อนจะกลับบ้าน
พอเข้าประตูมาก็เห็นหลี่เถียนกำลังแกว่งชิงช้าอย่างสบายใจ
เย่เจายิ้มกว้าง “ดูเด็กคนนี้สิ รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ”
“คุณนี่พูดเก่งจริง ๆ ชัด ๆ ว่าขี้เกียจแท้ ๆ” หลี่เซิ่งลี่พึมพำเสียงเบา
“คุณปู่ ช่วยผลักหนูหน่อยสิ…”
หลี่เซิ่งลี่ไม่บ่นสักคำ เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย
ส่วนเย่เจายิ้มแล้วเดินเข้าบ้านไป
พอเห็นหลี่ซือเหวินกำลังอ่านภาษาอังกฤษอยู่ในบ้าน เธอก็ย่องเบาฝีเท้าลง
เรื่องไปต่างประเทศตอนนี้ยังไม่มีคำตอบแน่ชัด แต่ถ้าได้เรียนต่อปริญญาโทก็ยังดี
พอแต่งงานมีลูกแล้ว คงไม่มีแรงเหลือเฟือให้ทุ่มเทกับการเรียนต่อมากนัก
เย่เจานั่งลงบนโซฟา เปิดหนังสือพิมพ์ของวันนั้นอ่าน