“เจิ้งอวี้?”
“ให้ผมไปส่งพวกคุณสักหน่อยไหมครับ?”
หลี่เถียนมองผ่านกระจกรถ เห็นใบหน้าหล่อเหลาใบหนึ่ง ดูหนุ่มกว่าหลี่หยวนเฉา แถมยังหล่อกว่าอีกด้วย
เป็นความหล่อแบบบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ที่ยังไม่ถูกโลกขัดเกลา
หลี่เถียนลองนึกดู แต่ก็หาข้อมูลเกี่ยวกับเจิ้งอวี้เพิ่มเติมไม่ออก
จำได้แค่ว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจิ้งเย่ เพื่อนสมัยเด็กของหลี่หยวนเฉา
ถึงจะไม่รู้ว่าเจิ้งอวี้เป็นคนยังไง แต่จางฉี่เจ๋อใช้ไม่ได้แน่นอน
พอมีตัวเลือกให้เปรียบเทียบ อย่างน้อยก็ทำให้หลี่ซือเหวินลองชั่งใจดูได้มากขึ้น
“คุณอาครับ จักรยานของพวกเราถูกขโมย ช่วยไปส่งพวกเรากลับบ้านได้ไหมครับ?”
“เจิ้งอวี้ จะทำให้เธอเสียเวลาทำธุระหรือเปล่า?”
เจิ้งอวี้เผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาว “ไม่หรอกครับ ไม่มีธุระด่วนอะไร”
พูดจบเขาก็ลงจากรถอย่างสุภาพบุรุษ ทั้งยังเปิดประตูให้หลี่ซือเหวินกับหลี่เถียนด้วย
“อาเล็ก หนูอยากนอนพักสักหน่อย อานั่งข้างหน้าก็แล้วกัน”
หลี่เถียนก้าวขึ้นรถแล้วห้ามหลี่ซือเหวินที่กำลังจะตามขึ้นมา
เจิ้งอวี้ยิ้มกว้างกว่าเดิม แถมยังเรียกคนขายไอศกรีมที่อยู่ไม่ไกลให้เข้ามาหา
เขาซื้อไอศกรีมให้พวกเธอคนละแท่ง
ตอนส่งให้หลี่เถียน เขายังกำชับว่า “หนูน้อย ค่อย ๆ กินนะ ระวังตัวด้วยล่ะ”
“ขอบคุณค่ะคุณอา คุณอาใจดีจัง”
ไม่ว่าเจิ้งอวี้จะเป็นคนยังไง อย่างน้อยก็รู้จักเอาใจใส่คนอื่น แถมยังดูเป็นกันเองกว่า
หลี่เถียนเห็นว่าเขาใช้ได้เลย
หลี่ซือเหวินรับมาแล้วกล่าวขอบคุณเช่นกัน เธอไม่สะดวกจะเถียงกับหลี่เถียนต่อหน้าคนนอก จึงนั่งลงตรงที่นั่งข้างคนขับ