ตามเส้นทางแล้ว พวกเขามาถึงศูนย์วัฒนธรรมเมืองก่อน
ช่วงเทศกาลวันชาติจีน ผู้คนแน่นขนัดไปทุกแห่ง
หลิวเฮ่อใช้เวลาหาที่จอดรถอยู่นาน
เพราะคนเยอะ หลี่ซือเหวินจึงให้หลิวเฮ่อเข้าไปด้วยกัน
เธอจูงหลี่จื่อหลง ส่วนหลิวเฮ่ออุ้มหลี่เถียน
ถึงพอจะเบียดผ่านฝูงชนไปได้อย่างทุลักทุเล
หลี่ซือเหวินกับคนอื่น ๆ ถามทางไปเรื่อยจนหาเจอห้องเรียนหมากล้อม
แต่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่
“สหาย พวกเราเข้าไปดูคนอื่นเล่นหมากล้อมได้ไหมคะ?”
“วันปกติเข้าได้ แต่วันนี้ไม่ได้ คนเยอะเกินไป”
เรื่องนี้เป็นความจริง หลี่ซือเหวินจึงไม่ได้โกรธ
“เด็กคนนี้อยากสมัครเรียนหมากล้อมค่ะ ขอถามหน่อยว่าต้องไปทำเรื่องที่ไหน?”
“สหาย ต้องมาลงทะเบียนและทำเรื่องในวันทำงานนะ อย่าลืมเอาทะเบียนบ้านมาด้วย”
“อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณค่ะ”
โทษพวกเขาเองที่ไม่ได้ถามให้ชัดเจนก่อนแล้วก็รีบมาเลย
หลี่ซือเหวินกลัวเด็กจะผิดหวัง จึงดึงแขนหลี่จื่อหลงเบา ๆ
“ไม่เป็นไร อีกสองสามวันน้าจะมาใหม่ แล้วจัดการเรื่องให้เรียบร้อยแน่นอน”
หลี่จื่อหลงผิดหวังอยู่บ้าง แต่ไม่มาก
“ขอบคุณครับน้า”
“ซือเหวิน?”
หลี่ซือเหวินหันไปมองคนที่เรียก เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใครก็ยิ้มพลางโบกมือให้
“อวี่เฟย? ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
เฉินอวี่เฟยทักทายหลี่เถียน ศิษย์น้องของเธอก่อน แล้วจึงคุยกับหลี่ซือเหวินอย่างสนิทสนม
“ฉันมาสอนร้องเพลงให้เด็ก ๆ ที่นี่ พวกเธอมาเที่ยวกันเหรอ?”
หลี่ซือเหวินตบไหล่หลี่จื่อหลงเบา ๆ
“นี่หลานชายฉัน เขาอยากเรียนหมากล้อม เลยพามาดูว่าต้องทำยังไงบ้าง”